ფიქრები მეგობრებთან #2

“ისე მომწყინდა პედანტური და მშრალი ტონი,
ლამისაა დავიბრუნო ეშმაკის როლი”

რა მშვენიერია ყველაფერი,მე ის მაქვს რასაც ადამიანთა უმრავლესობა ესწრაფვის მთელი ცხოვრების განმავლობაში,ყველას გქონიათ,ალბათ მომენტი,როდესაც მარტო ყოფნა გსურდათ და ვერ გაურბოდით ირგვლივ მყოფ ზომბებს და ვალდებულება მოითხოვა მაინც გაგეღიმათ. ან იქნებ რომელიმე თქვენგანს არ დაუფლებია მარტოობის საშინელი გრძნობა,რომელიც მთელ სულსა და სხეულს ჩაავლებს ბრჯღალს და შეუძლებელია მისგან თავის დაღწევა?

ჩემს ცხოვრებაში ეგ ორი პრობლემა არასდროს დადგება,რადგან,როცა სიბნელეში ვზივარ, მარტო ვარ,როცა სინათლეს ვანთებ ხოლმე, ორნი ვხდებით-მე და მე…

“-შენ რა სულ გაგიჟდი?”-მხიარულად მკითხა ჩემმა ორეულმა,რომელიც კარგად იყო შეპიწკინებული,ალბათ დიდ დროს ატარებს ცეცხლთან.

ისე კი,რა რიტორიკული შეკითხვა დამისვა,ვითომ არ იცის,რომ ზედმეტად დალაგებულები ზოგჯერ ასე გამოვიყურებით.

“-შენ მას არ უნდა უსმენდე,ხომ შემპირდი”-საოცრად ნაზი და სათნო ხმა ჩამესმა…ეს ის იყო,რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა,მესამე აშკარად ზედმეტია.. საკმარისია,ოღონდ შენ არა! დამიმარტოხელებ ამ ჩემს მეგობართან და აკვარახჭინებ,- ეს ასე უნდა იყოს, ან – ეს ასე არ უნდა იყოს, ის ისე არ უნდა იყოს, არამედ უნდა იყოს ასთე და ისთე, არ მომკლა ამდენმა “უნდა”-მ?, გამანებე, ვიღაცა ხარ, თავი!…

“-მე დავალებას ვასრ…”

დავალებას?კაცისას,რომელსაც ვერასოდეს ვუწოდე მამა და არ ვიცი სად არის!მან არასოდეს მოისურვა ჩემთან შეხვედრა,ვცოდავდი სასჯელში მაინც რომ დამენახა და ვერ დავინახე!

“-მან შენ სიყვარული გაჩუქა…”

სიჩუმე მოულოდნელად ჩამოწვა,რამდენჯერმა რაღაცის სათქმელად გავაღე პირი,შემდეგ ისევ დავკეტე,ისევ გავაღე…ვხვდებოდი,რომ ანგელოზთან მომიწევდა დათანხმება,თუმცა ამ დროს,საბედნიეროდ,ჩემმა მეორე თანმდებელმა გადამარჩინა:

“-სად მისწვდებოდა ცაში ვარსკვლავს?! გული წვდებოდა,გული…ხელი კი ვეღარ!”-პირიდან კუპრის საშინელი სუნი სდიოდა…თუმცა მომწონდა,მისი ყველაფერო მომწონდა,რადგან დებატებში დამარცხებას გადამარჩინა…

ეხლა რაღა ვქნა?შეურაცხოფილი ანგელოზი ხმას ვერ იღებდა,ეშმაკი კი მასთან მიწვევდა…ქვემოთ:

“-გინდა ისე წაიბილწო,რომ ბილწი აქეთ წაბილწო?”

კითხვის დასმაც არ მაცალა,თუ როგორ აპირებდა ამის გაკეთებას…ალბათ,ღრმად იყო შემოსული ჩემს გონებაში.

“ღმერთს,საუბედუროდ არ შეუძლია შენსავით მოიკლას თავი…აქ უნდა აჯობო მას…შენ ყოველთვის ცრუობ,სულ რაღაცას თხზავ”-მან კუდის ბოლო გამომწვევად მოუსვა ფრთებზე,ჩემს მარჯვნივ მყოფ არსებას და განაგრძო,”რადგან სინამდვილე ყოველთვის უიმედო და უდღეური იყო, და ჭეშმარიტი ცხოვრება შენთვის იყო მარტოოდენ ოცნებათა განცდა და მათი შორეული განსხივოსნება”

“ნუ უსმენ მას…წესებს შევცვლით”-დამარცხებული,მაგრამ იმედნარევი ხმით მითხრა უფლის დესპანმა ალექსანდრეში…

ბევრს არც არაფერს ვითხოვ…არაფერი ისე არ ამშვენებს ცხოვრებას როგორც სიკვდილთან თამაში!…

“ალექს!” ექსტაზიდან ლაშას ძახილმა გამომიყვანა…

ეჭვი მაქვს,რომ,იქ,ზევით ჩემს მოთხოვნას დაჩქარებული წესით განიხილავენ(…)

Advertisements

6 responses to this post.

  1. მგონი შეყვარებული ხარ
    პ.ს. ვარსკვლავი მე ვარ, ეგ ცმ (c) ამიტომ შეგიძია მთვარე ან ცისრტყელა ან ღრუბელი გამოიყენო, აი ასე:
    “-სად მისწვდებოდა ცაში ცისატყელს?! გული წვდებოდა,გული…ხელი კი ვეღარ!”
    ^^

    პასუხი

  2. ეს ისაა მე რომ მგონია? 🙂

    პასუხი

  3. “aqtiuri mzis weliwadi” s gavlena ashkaraa postis dasawyisshi

    პასუხი

  4. xo eg iseti zusti agweraa adaminis sakutar tavtan darchenis csenis, rom ar sheizleba ar chagrhes da mitumetes wakitxvisas aucileblad gaifiqrebdi agmochenit :”ui, martlac !!! ra magaria”

    პასუხი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: