სერიიდან: ფიქრები სასირეთზე

იყო და არა იყო რა,ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა? (წარმოდგენა არა მაქვს)

იყო ერთი ქვეყანა, პირობითად დავარქვათ სასირეთი

სასირეთში იმდენი პრობლემა იყო, იმდენი პრობლემა რომ ზემოთ დაწერილ “ღვთის უკეთესი რა იქნებოდაზე” პასუხიც კი მომივიდა, რა იქნებოდა და რამდენიმე ასეული ღირსეული ერის კაცი…

ხოდა მოკლედ ამ სასირეთში იყვნენ ადამიანები, ერთნი იბრალებდნენ პოლიტიკოსები ვართო, მეორენი ჟურნალისტებიო და მესამე ჯგუფი გაკიოდა და დაფაცურობდა, ჩვენ ფეხბურთელები გვქვიაო (ამ უკანასკნელებს თავი დავანებოთ, მგონი ენამ უყივლათ, თან ქეცბაიამ შეულოცა და მართლა ფეხბურთელობა დაიწყეს)

რა თქმა უნდა ამ პოლიტიკოსებშიც და ჟურნალისტებშიც იყვნენ ქვეჯგუფები, კარგიანები, ცუდიანები, გუდიანები და ასე შემდეგ…

აი დღეს ვიზეც მინდა ვისაუბრო, ეგ უფრო გუდიანია მგონი… ბავშვობაში რომ გვაშინებდნენ… მაგრამ მაშინ გუდიანი კაცები იყვნენ და ეს გუდიანი ქალია (პირველად გავიგე)

ქალბატონი იზა შაქარაშვილი, ჟურნალისტი (თავი დავანებოთ მის გუდიანობა-კუდ-იანობას) ამბობს მეო ჟურნალისტი ვარო, თავისუფალი ვარ ჩიტი-ჩიორასავითო, არავინ ერევა ჩემს საქმიანობაშიო და ასეო და ისეო… მოკლედ ტვინი წაიღო.

მივიდა ერთ დღეს ასევე თვითმარქვია პოლიტიკოსთან (საბრალო) ბატონ გუგავასთან (ეგ გუდიანი კაცი არაა, უბრალოდ ლეიბორისტია) და უქნააააა…. უქნა მარა რა უქნა…. მოასარსალა და მოანაგავა….

შენო პრეზიდენტი არ გიყვარსოოოო? ბიჭო შენ მიშას პატივს არ სცემო?… და კინაღამ აღიღო ასტამი კი არადა მიკროფონი და უხეთქნა მას თავსა, და ჩაჰფლა, და თუალი ერთი დაუბუშტა. (c)

საბრალო მშრომელს ბალღობა გაახსენდა და სახაზავით მოძველბიჭე ფრიცულის მასწავლებელი, ლამის ჩააკვდა ხელში ქალბატონ იზას…

იზამ ესეც არ იკმარა და ახლა კოლეგა თვითმარქვიებს მიადგა, თქვენ აქ რას მიკეთებთო, აბა ახლა ყველამ მწყობრად ააყოლეთ აქედანო…

მოკლედ ქალბატონი იზა ჟურნალისტი იყო თუ ჰამასის აქტივისტი რთული გასარჩევი გამოდგა ჩემთვის….

ქალბატონო იზა, ბანოვანო ჟურნალისტო არ ვაპირებდი ამ სახით ჩემი აზრის დაწერას, რაღაც უფრო ღია წერილივით მინდოდა მომეწერა, მარა მომკალით და ტქვენ სერიოზულ წერილს ვერ მოგწერთ (დიდი ჰუმორით არც ეს უკანასკნელი გამოირჩევა მაგრამ მაინც)

აი თქვენ ხართ ნამეტნავი სასაცილო, რესპოდენტს ეკაჩავებიტ (დიაღ, დიაღ, ეკაჩავებით), კოლეგა თვითმარქვიებს სულ სახეში აწუწებთ (ჟარგონებისათვის თქვენი ნატიფი ჟურნალისტური ყური იმედია მომიტევებს) და ამ ყველაფრის მერე კიდე გიკვირთ რამე? ანუ ეს წერილი? არა მგონია…

განაგრძეთ ქალბატონო იზა, განაგრძეთ.. კაი საქმეს აკეთებთ თქვენ… გვაჩვენებთ სხვაობას ჟურნალისტიკასა და გუდიანობა-კუდ-იანობას შორის… ეგეც დიდი საქმეა, ყველა რომ კარგიანი იყოს, ცუდიანი როგორღა გავიგოთ (თუ პირიქით)

ასეა დამთავრდა ეს ზღაპარი, მარა რეალობას რა ვუყოთ?

მიშა აქაა, გრიშა აქაა, იზაც აქ ყოფილა, გადავრჩენილვართ მეგობრებო….

ქატოც აქა, ჭირიც აქა, რეალური ჰორორიც აქა… ეეეხ თეთრი პურის გემო მომენატრა…

ესეც ბოცმანის პოსტი

Advertisements

3 responses to this post.

  1. nwu nwu, ria dgeshi aqvs nervebi 😀

    პასუხი

  2. ძალიან ვიხალისე ეს ვიდეო რომ ვნახე, სამწუხარო კი ისაა რომ იზა ერთადერთი და უკანასკნელი არაა “მოჰიკანებს” შორის, ასეთები კიდევ ბევრნი არიან, უბრალოდ ჯერჯერობით თავს ვერ ავლენენ, მაგრამ მოვა დრო და ისინიც წარმოგვიდგებიან მებრძოლეებათ. ძალიან შორსაა ეს ქალი ჟურნალისტობისგან, ექიმ ბაშთან შეიძლება მისი შედარება, თუმცა ექიმ ბაშს ალბათ ზგოჯერ მაინც მოაქვს სარგებლობა.

    პასუხი

  3. am monologis damcers , tu imis traki gakvs rom es ceroo imis trakic unda gkondes gamochndee sheni saxe ar damaloo da piradad dadge am zhurnalistis cinashe da piradad moaxseno es sheni “brdznuli” azrebi , magram magis traki sad gakvs (vigac utrako metrake xar!!!) 😀

    პასუხი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: