Posts Tagged ‘თბილისი’

სქელო, ქალუსია და კიდევ რამდენიმე

მალე ერთი თვე გახდება, რაც ერთ-ერთ ტურისტულ სააგენტოში დავიწყე მუშაობა, სამუშაოს სპეციპიკიდან გამომდინარე კვირაში მინიმუმ ორჯერ მიწევს ბავშვებს ექსკურსიაზე გავყვე, ბავშვების ასაკი კი 6-დან 11 წლამდე მერყეობს.

მნიშვენელობა არა აქვს 10-ბავშვიანი კერძო, ელიტური სასწავლებელია თუ 30-ბავშვიანი საჯარო სკოლა, კლასელებს შორის დამოკიდებულება და სუბორდინაციაც კი მგავსია.

ყველა კლასში არის სიმპატიური, კოხტად თმებდავარცხნილი ქერათმიანი ბიჭი, რომელსაც მუდმივად კარგად გაუთოებული პიჯაკი აცვია, სწავლითაც სანიმუშოა და ფეხბურთსაც კარგად თამაშობს, ის ერთნაირად არის თანაკლასელების, მასწავლებლისა და თანკლასელების მშობლების ფავორიტიც კი. დედები ცდილობენ მათი შვილი მის გვერდით დაჯდეს.  ის კლასის ნამდვილი ლიდერია, თუმცა თავის სტატუსს ბოროტად არ იყენებს, არც არავის არ ჩაგრავს .

კლასების უმრავლესობაში არის სათვალიანი ბიჭიც, რომელსაც ლიდერის გარდა ყველა დასცინის, მას როგორც წესი სასაცილო მეტსახელით მოიხსენიებენ, სათვალიანს არც სპორტი უყვარს და არც სხვა ჯგუფური თამაშები.

კლასში გვხდება პუტკუნა გოგოც, რომელსაც ბიჭები სქელოს ეძახიან, იმავე კლასში არის პუტკუნა ბიჭიც, თუმცა მას სიმსუქნის გამო არავინ დასცინის. გოგო  სათვალიანისგან განსხვავებით თამაშებში ატიურად ებმება ხოლმე.

შემდეგი ჩვენი გმირია ქალუსია ბიჭი, ყოველშემთხვევაში  მისი კლასელები ასე მოიხსენიებენ. ბავშვი ძალიან აქტიური და ამავე დროს დამჯერია, ცდილობს არც ერთ თამაშს არ გამორჩეს, თუმცა მასთან ერთ ჯგუფში ყოფნა არავის არ სურს.

ხშირია შემთხვევა, როდესაც კლასში შავგვრემანი ბიჭია, მას ყველა ზანგს ეძახის, ბიჭი ამაზე ბრაზდება და ჩხუბობს, ჩხუბები კი მასწავლებელთან საქმის გარჩევით მთავრდება.

ეს პირობითათ 402-ე კლასის ბავშვების სიაა, რა თქმა უნდა, კიდევ შეიძლება რამდენიმე კატეგორიის გამოყოფა, თუმცა ვფიქრობ, პრობლემა ისედაც ნათელია, ბევრი ტრენინგია საჭირო, თუმცა ვინ ვის უნდა ჩაუტაროს ჯერ არ ვიცი.

ახალი ჟურნალი უფლის ციხე

კათალიკოსის ლოცვა-კურთხევით, სამების ახალგაზრდულ ცენტრში გაიმართა საპატრიარქოს ახალი ჟურნალის “უფლის ციხის” პრეზენტაცია.

საპატრიარქოს ქოლგის ქვეშ სულ მცირე 50 ჟურნალ-გაზეთი გამოიცემა, თუმცა უმრავლესობა არ გამოხატავს მართლმადიდებელი ეკლესიის პოზიციას,  საეკლესიო პრესის უდიდესი უმრავლესობა, პირდაპირ შეიძლება ითქვას, ავრცელებს მწვალებლურ, ანტიქრისტიანულ, ანტიეროვნულ იდეებს, ასევე სამყაროს, ადამიანისა და კულტურისადმი სიძულვილის პათოსით გაჟღენთილ პუბლიკაციებს. საქმე იქამდეც კი მივიდა, რომ გაზეთ ,,ერი და ბერის“ ფურცლებიდან ანტიქრისტეს ვინაობა შევიტყეთ, აღარაფერს ვამბობ რუსული არმიის მხსნელად და ღვთის საჩუქრად გამომცხადებელ, ყველასთვის კარგად ნაცნობ პუბლიკაციაზე, რომელიც ჟურნალ “ქვაკუთხედში” დაიბეჭდა.

ასეთ ფონზე, ყოველთვის ვგავდი ჯამბაზს, როდესაც ჩემს მეგობრებს, ახლობლებს, ჯგუფელებს თუ უბრალოდ ნაცნობებს მოვუწოდებდი სასულიერო ლიტერატურის კითხვისკენ. ვგავდი სიორენ კირკეგორის (დანიელი ფილოსოფოსი, თეისტური ეგზისტენციალიზმის მიმდინარეობის წარმომადგენელი) ცნობილ არაკში გადმოცემულ ისტორიას ჯამბაზისა და ცეცხლმოკიდებული სოფლის შესახებ, რომელიც ჰარვეი კოქსმა გამოიყენა თავის წიგნში  “უღმრთო ქალაქი.” ისტორია კი ასეთია, მოხეტიალე ცირკში გაჩნდება ხანძარი, დირექტორმა მშველელთა დასაძახებლად მეზობელ სოფელში ჯამბაზი გაგზავნა. ჯამბაზი სოფელში მივიდა და მცხოვრებთ ცეცხლის ჩასაქრობად დახმარება სთხოვა, მაგრამ სოფლელებმა ჯამბაზის ეს მოწოდება მხოლოდ კარგ ოინად ჩათვალეს, რათა მას ცირკის წარმოდგენის სანახავად რაც შეიძლება მეტი მაყურებელი მიეზიდა. ისინი ჯამბაზს ტაშს უკრავდნენ და სიცილით ცრემლი სდიოდათ, საწყალი ჯამბაზი კი უშედეგოდ ცდილობდა დაერმწუნებინა ადამიანები რომ ეს არ იყო წარმოდგენა. მის ვედრებაზე კი უფრო გულიანად ხარხარებდნენ. დახმარება დაგვიანდა და სოფელიცა და ცირკიც ერთად დაიწვა.

მეც არავინ მიჯერებდა, როდესაც ვამბობდი რომ მართლმადიდებელი ეკლესია თავისი არსით იყო შემწყნარებელი და მას შეეძლო ლიბერალური ენით ესაუბრა ეკლესიის გარეთ მყოფ ადამიანებთან. სტერეოტიპები, რომელსაც ადრე არსებული ჟურნალ-გაზეთები ამყარებდნე ხომ საწინააღმდეგოს ამტკიცებდა, თითქოს და ყველა მართლმადიდებელი აგრესორი, პასპორტების  შიშით შეპყრობილი ადამიანი იყო, ისევე როგორც ყველა ჯამბაზი ხუმარა და მატყუარა.

ახალი ჟურალი “უფლის ციხე,” რომელიც, როგორც ხარისხობრივად ისე თვისობრივადაც წარმოადგენს ევოლუციის ახალ საფეხურს მსგავს გამოცემათა შორის, ნამდვილად შესძლებს ამ სტერეოტიპების დამსხვრევას თუ კი ის მკითხველამდე მივა. როგორც ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტი გრიგოლი წერს, ჟურნალი განკუთვნილია ფართო საზოგადოებისთვის და მიზნად აქვს დასახული დახმარება გაუწიოს მკითხველს სულიერ, ეროვნულ, კულტურულ და ზოგადსაკაცობრიო ფასეულობათა უკეთ გაცნობიერებაში, რათა ადამიანი შედგეს როგორც პიროვნება და როგორც  მოქალაქე.

ჟურნალში გამოქვეყნებული ანალიტიკური სტატიების კონტენტ-ანალიზს თუ მოვახდენთ, ყველაზე ხშირად გამოყენებული სიტყვები იქნება: ლიბერალიზმი, ლიბერალური დემოკრატია და კანონიკური სამართალი. არაფერია ნახსენები ე.წ. 666-ზე, მხეცის ნიშანსა და აპოკალიფსიზე, რომელიც სხვა დანარჩენი ჟურნალების ფოკუსშია მოქცეული.

აქამდე სალანძღავ სიტყვად ქცეული ლიბერალიზმის შესახებ, ზურაბ აბაშიძის სტატიაში წერია, რომ “ის (ლიბერალური დემოკრატია) ქართველი ხალხის არჩევანია!”

ასევე არის საუბარი გარკვეულ კანონიკურ გაუგებრობაზე რუსულ და ბერძნულ ეკლესიებს შორის, მაგალითად ავტოკეფალიის მინიჭების საკითხი. მოსკოვი თვლის, რომ ავტოკეფალიას ანიჭებს დედაეკლესია, კონსტანტინოპოლის აზრით კი ეს მისი პრეროგატივაა. აქამდე ეს საკითხები ქართველი მკითხველისთვის კარგად არ იყო ცნობილი და შეიძლება ამასაც დაბრალდეს მერვე მსოფლიო კრების მიმართ შიში, რადგან რეალურად მრევლმა არ იცის ეკლესიის წინაშე არსებული პრობლემები და ვერ ხედავს კრების აუცილებლობას.

ბოლოს, სარედაქციო საბჭოს ერთ პატარა რჩევას მივცემ, კარგი იქნება თუ იარსებებს ჟურნალის ინტერნეტ ვერსიაც, რათა ის ხელმისაწვდომი იქნეს ინტერნეტის, განსაკუთრებით კი სოციალური ქსელების მომხმარებელთათვის.

ინტერნეტ რესურსებში მისი არ არსებობის გამო "უფლის ციხის" ემბლემას ვერ მივაგენი 🙂

რელიგიური საკითხების გაშუქება თსუ-ში

ივანე ჯავახიშვილი სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ჟურნალისტიკის მიმართულებაზე ისწავლება საგანთა მთელი წყება, რომელიც პრაქტიკაში იშვიათად ან სულაც არასდროს არ გამოგადგება. ასეთ საგნებს მიეკუთვნება “ბავშვთა საკითხების გაშუქებაც,” პარალელურად იმავე ფაკულტეტზე ისწავლება “განვითარების ფსიქოლოგიაც,” სადაც ბავშვებთან მიდგომის სპეციფიკა დეტალურად არის განხილული.

იშვიათად თუ მოიძებნება ჟურნალისტის პრაქტიკაში რეპორტაჟი, რომელიც მან ბავშვთა პრობლემებს მიუძღვნა, დიდი-დიდი საბავშვო ბაღის გარემონტებაზე და ახალი სასწავლო წლის დაწყებაზე მოამზადოს მასალა.

კონკრეტული საკითხის გაშუქება უცხო არ არის თსუ-ში, ბავშვთა საკითხების პარალელურად გვხვდება კულტურის და ხელოვნების და სოციალური საკითხების გაშუქებაც. ამ საგნების მსგავსად უნდა ისწავლებოდეს რელიგიურ საკითხთა გაშუქებაც.

შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ საზოგადოებაში ერთერთ ყველაზე ცხოველ ინტერესს რელიგიური მოვლენები იწვევს: ახალი კანონი რელიგიურ კონფესიებთან დაკავშირებით, პატრიარქის ვიზიტი სხვა ქვეყანაში, საკვირაო ქადაგება, რელიგიური დღესასწაულები და ა.შ. უამრავჯერ მინახვას ეკლესიაში დაბნეული სახით მოსიარულე ჟურნალისტი, რომელმაც არ იცის რომ ამბიონზე ასვლა არ შეიძლება, კვერექსის სათქმელად გამოსულ დიაკონს უკან არ უნდა გაეკიდოს ინტერვიუს ჩამოსართმევად, ყველა სასულიერო პირი მხოლოდ მამაოთი არ უნდა მოიხსენიოს, გვარი როდის უნდა ჩაწეროს ფრჩხილებში და როდის არა…

საქმე მხოლოდ მართლმადიდებელი ეკლესიის დღესასწაულებს არ შეეხება, მესაზე მისულმა ჟურნალისტებმა არ იციან კათოლიკე მოძღვარს როგორ მიმართონ, რა სტატუსით მოიხსენიონ და ა.შ. რაც საბოლოოდ მათვე უქმნის უხერხულობასა და ბადებს არასასურველ დაძაბულობას.

უამრავი მაგალითის გახსენება შეიძლება, როდესაც “რუსთავი2”-ის ჟურნალისტმა დიაკონი არქიმანდრირტად მოიხსენია, არადა ინტერვიუს მიცემისას მას გინგილა ეკეთა (დიაკვნის შესამოსელი) ეს იგივეა ამერიკის სახელმწიფო მდივნის თანაშემწეს კავკასიისა და შუა აზიის საკითხებში,შეერთებული შტატების საგარეო უწყების მეთაური უწოდო და სინდისმაც არ შეგაწუხოს.  7 იანვარს კი “ქრონიკამ” გვახარა რომ მთელი მართლმადიდებელი სამყარო შობას აღნიშავდა, არადა 15 მართლმადიდებელი ეკლესიიდან შობას მხოლოდ 4 აღნიშნავს 7 იანვარს. ამას მარტივად მაყურებლის შეცდომაში შეყვანა ქვია, მერე რა რომ გაუაზრებლად.

საქართველოში არ არსებობს არც ერთი კომერციული, რელიგიური პორტალი, მაშინ როდესაც ჩვენს მეზობელ რუსეთს ამის დიდი გამოცდილება აქვს. სურვილი არის, თუმცა არ არის კადრები. კადრებზე და ბაზრის მოთხოვნილების დაკმაყოფილებაზე კი უნივერსიტეტმაც უნდა იზრუნოს.

P.S. თუ იდეა მოგეწონათ იცოდეთ სასემინარო საათებს მე მაძლევთ! 😀

არადოგმატური საკითხი

ჩემს კრიტიკულ დამოკიდებულებას რიგი სასულიერო პირების ქმედების მიმართ, საკითხში ჩაუხედავი ადამიანები სამწუხაროდ პატრიარქზე აიგივებენ რაც პირად (და არა საჯარო!) სივრცეში გაურკვევლობას ქმნის. გადავწყვიტე ღიად დავაფიქსირო ჩემი პოზიცია სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსისა და ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტის, ილია II-ის მიმართ.

ბავშვობიდან მისი სიყვარულით ვიზრდებოდი. ჯერ კიდევ ბავშვი, როდესაც მის მღვდელთმთავრულ ღირსებასა და დიდებულებას ვხედავდი, მისი ხილვით ვტკბებოდი. როცა იმ ასაკის გავხდი, რომ განსჯის უნარი მქონდა შევაფასე მისი მაღალი სულიერი ღირსება, მადლიანი უბრალოება, გულღიაობა, სიკეთე, სიმშვიდე, სულიერება. მე დავინახე, ყველაფერი ეს როგორ ჰქონდა შეხამებული მას მამისეულ ლმობიერებასა და თავდაჭერილობასთან. მე ყოველთვის მსიამოვნებს მასთან ყოფნა და მას ყველაზე პატივსაცემ და სათნო ადამიანების რიგში ვაყენებ.

სტუდენტები არჩევანის ზღვარზე

რამდენიმე დღეა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სტუდენტები პროტესტს უცხადებენ, თავადაც არ იციან რას. ლიტერატურის ქართულ ენაზე თარგმნა, ის რამაც პროტეტესტს დაუდო სათავე აღარავის ახსოვს და მოვლენები სულ სხვა მიმართულებით განვითარდა.  უნივერსიტეტის II კორპუსის წინ შეკრებილი სტუდენტები მოითხოვდნენ შემწყდარიყო განსხვავებული აზრის გამო თვითმმართველობის წევრების მიერ სტუდენტებზე ფიზიკური ანგარიშსწორება. მოითხოვდნენ, მაგრამ ვისგან თავადაც არ იცოდნენ ან იცოდნენ და განზრახ ჩადიოდნენ პოპულისტურ ქმედებებს, რომლებსაც არანაირი შედეგი არ მოჰყოლია და ალბათ არც მოჰყვება.

მოძალადეების დასჯა სამართალდამცავების პრეროგატივაა და ის არ შედის თვითმმართველობის კომპეტენციაში. თუ გცემეს ან შენს ფიზიკურ არსებობას რაიმე სახის საფრთხე ემუქრება პოლიციაში უნდა დარეკო და მათგან მოითხოვო საჭირო ზომების მიღება, თუ სამართალდამცავები განცხადებას წარმოებაში არ მიიღებენ მხოლოდ ამ შემთხვევაში ექნება ქუჩაში გამოსვლას აზრი. მთელი ამ დროის განმავლობაში, ვერც ერთმა ნაცემმა სტუდენტმა ვერ ახსნა თუ რატომ არ გამოიძახეს საპატრულო პოლიცია, “ფეისბუქზე” მათი პოსტების კითხვისას კი აღმოვაჩინე, რომ ერთ-ერთი დაზარელებული არ ენდობოდა სამართალდამცველებს, რადგან მათ არ დაიცვეს დევნილები, არ დაიცვეს ვეტერანები და მასაც არავინ დაიცავდა “ნაც-მოძრაობის” ახალგაზრდა   წევრებსგან.

მსგავსი განცხადებები საფრთხეს უქმნის პროტესტანტთა მოძრაობას და თვითმართველობის წისქვილზე ასხამს წყალს. თავიდან, რომ ავიცილო ჩემი მიკუთვნებულობა გამცხადებლთან (და ამის შესაძლებლობა არის, რადგან პირველივე დღიდან ერთ ძალიან დიდ და ძალიან ჭრელ ბანაკში ვართ) ვახდენ ჩემი ხედვის დეკლარირებას.

1) თუ თვითმმართველობის წევრები ახდენენ სტუდენტებზე ანგარიშსწორებას მათ წინააღმდეგ სარჩელი უნდა შეიტანო, თვითმართველობა არ არის ვალდებული დასაჯოს კრიმინალები. თუ “რესპუბლიკური” საავადმყოფოს ექიმი ქუჩაში გამვლელს სცემს, გამვლელმა აქციები “რესპუბლიკური” საავადმყოფოს წინ, ექიმის გათავისუფლების მოთხოვნით არ უნდა ჩაატაროს.

2) უნდა მოხდეს სტუდენტთა მოთხოვნებისა და მიზნების დეკლარირება, რათა თავიდან იქმნას აცილებული გარკვეული ჯგუფების მიერ სტუდენტებით მანიპულირების მცდელობა. ჩემთვისაც კი, რომელიც ამ მოვლენების დაწყების დღიდან ყველა გადაწყვეტილების საქმის კურსში ვარ, უცნობი რჩება მოძრაობის მიზნებიც და საშუალებებიც. ადვილი წარმოსადგენია თუ რაოდენ ძნელი მისატანია ჩვენი სათქმელი საზოგადოების ყურამდე.

3) სტუდენტური თვითმმართველობა წარმოადგენს კარგად ორგანიზებულ სტრუქტურას, განსხვავებით იმათგან ვინც მათ ვუპირიპირდებით. საჭიროდ მიმაჩნია, შეიქმნას სტუდენტთა წარმომადგენლობითი ორგანო ან ალტერნატიული თვითმართველობა, რომელსაც ეყოლება არჩეული ლიდერი. ამით ნეიტრალურ სტუდენტს მიეცემა არჩევანის გაკეთების საშუალება და დასრულდება თვითმართველობის მონოპოლისტობის ეპოქა.

4) დაპირისპირების დაწყების პირველივე დღეს სტუდენტებს ვთხოვე შეგვესწავლა “კმარას” გამოცდილება, სამწუხაროდ სტუდენტთა რაღაც ნაწილს თეა თუთბერიძე კვლავ ბუად წარმოუდგენია და ჩემი ეს შეთავაზება მაშინვე იქნა უარყოფილი, ამავე დროს, მათ ნაწილს წარმოუდგენლად ეჩვენება კონკურენცია გაუწიოს თვითმართველობას, რომლის ბიუჯეტიც 550 000 ლარს შეადგენს. სწორედ ასეთი შიშების თავიდან აცილებისთვის ვთხოვე მათ გადაეხედათ “კმარას” გამოცდილებისთვის. თუ მოძრაობა “კმარა” ქვეყნის პოლიტიკაზე ახდენდა გავლენას, ყოველგვარი სახელმწიფო დაფინანსების გარეშე, რატომ არის შეუძლებელი სტუდენტთა მოძრაობამ უნივერსიტეტის პოლიტიკაზე მოახდინოს გავლენა? 

ალტერნატიული მმართველობის ჩამოყალიბების შემთხვევაში ის ღია უნდა იყოს ყველა სხვა ინსტიტუტის მიმართ, რომელიც დააკმაყოფილებს მის მიერ დეკლარირებულ ღირებულებებს.

აჩვენე ბიძიებს პასპორტი

როგორც წესი ქართულ ტრადიციებზე საუბრისას,პირველი რაც ახსენდებათ თამადის ინსტიტუტია,გრძელი და დაუსრულებელი სადღგრძელოები, ქელეხებსა თუ ქორწილებში ფულის ჩაწერა,მემთვრალეობა და ე.წ. ქეიფის ბოლოს- ჩხუბი. ზემოთ ჩამოთვლილი ტრადიციები ქართული სუფრის განუყოფელი ნაწილია.

დღეს,საბედნიეროდ მასში არ შედის ის კომპონენტი,რაც 30-40 წლის წინ ჩვეული მოვლენა იყო. საბჭოთა კავშირმა,ჩვენს ტრადიციულ ქეიფს თავისი დაღი დაასვა. ჩემს უფროს ძმას,რომელსაც ადრეული ბავშვობის გატარება „პერესტროიკამდელ“ საქართველოშო მოუწია,მონაყოლი აქვს თუ რა გახდა მისი და მშობლების პირველი უთანხმოების მიზეზი. ყოველთვის როდესაც ჩვენს ოჯახში სტუმრები მოდიოდნენ და ქართული ტრადიციული სუფრა იშლებოდა,მეხუთე ან მეექვსე სადღეგრძელოს თქმისას,ჩემს ძმას უძახდნენ და ღიმილით ეუბნებოდნენ,ანახე ბიძიებს „პასპორტიო.“ ჩემი ძმაც მორჩილად ასრულებდა ამ თხოვნას,სანამ შვიდი წლისა არ გახდა და დემონსტრაციულად განაცხადა უარი შარვლის ჩაწევაზე.

აქამდე წინა თაობის ამ საქციელით არასდროს დავინტერესებულვარ,თუმცა რამდენიმე დღის წინ დათო ტურაშვილმა,მისსავე საღამოზე,როდესაც ის თავის მეგობარ ლაშა ბუღაძეზე საუბრობდა,მსგავსი ისტორია გაიხსენა,თურმე ლაშასაც პირველი კონფლიქტი მამამისთან მაშინ მოსვლია,როდესაც გიამ შარვლის ჩაწევა და სუფრაზე მსხდომი ბიძიებისთვის „პასპორტის“ ჩვენება სთხოვა.

გაირკვა,რომ მხოლოდ ჩემი და ბუღაძის ოჯახი არ ყოფილა გამონაკლისი, „პასპორტის“ ჩვენების ფენომენი საბჭოთა საქართველოში ჩვეული მოვლენა გახლდათ.

მას არაფერი ჰქონდა საერთო მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში არსებულ ფალოსის კულტთან (იაპონიაში დღემდე ეთაყვანებიან ფალოსს,მიაჩნიათ რომ იაპონიის კუნძულებს ფალოსის ფორმა აქვს, ამით ხსნიან მოსახლეობის მრავალრიცხოვნებასაც) არც ბადაგონის,ქართველთა ღვინის ღმერთის (რომლის სიმბოლოც ერეგირებული ასოა) სიყვარულით არ ჩადიოდნენ ამ საქციელს,რადგან შეუძლებელია ბადაგონის მიმართ სიყვარულს თავი მხოლოდ საბჭოთა კავშირში ეჩინა და მის დაშლასთან ერთად გამქრალიყო (ფაქტია 90-იანებში დაბადებულთათვის არასდროს მოუთხოვიათ სუფრაზე „პასპორტის“ ჩვენება და არც 21-ე საუკუნის საქართველოში შეიმჩნევა მსგავსი ტენდენცია)

ჩემი აზრით,საქმე სახელმწიფოებრიობის ან უფრო ქართველობის მიმართ ქართველთა ფარულ და ზოგჯერ დამახინჯებულ სიყვარულთან გვაქვს. მაშინ როდესაც არ გაგვაჩნდა საკუთარი დროშა,გერბი,ჰიმნი,ეროვნული პასპორტი, ქართველები ჯგუფთან მიკუთვნებულობას ამ საქციელით გამოხატავდნენ.

ფაშისტურ მისალმებაზე საუბრისას,წარმოშობით ავსტრიელი ფსიქოლოგი,ბრუნო ბეტელჰეიმი წერდა: „ჰიტლერის მრავალრიცხოვანი მომხრეებისათვის ყოველდღიური და მრავალჯერადად განმეორებული ნაცისტური მისალმება წარმოადგენდა საკუთარ თავში დარწმუნებულობის გამოხატულებას და სხვებზე უპირატესობის ნიშანს. ყოველთვის, როდესაც კანონმორჩილი სუბიექტი იმეორებდა მისალმებას, ხდებოდა მისი ეგოს განმტკიცება“

პარალელის გავლება არც თუ ისე რთულია, ნაცისტებისთვის წინ გასროლილი მარჯვენა ხელი და ჩვენთვის პატარა ბავშვის „პასპორტი,“ იმ დროინდელ საქართველოში, წარმოადგენდა სხვა პასპორტს, რომელიც ქართველთა ეგოს კიდევ უფრო ამყარებდა.

 

პასუხის პასუხი “ლიბერალის” ჟურნალისტის ცილისწამებაზე

სიმართლე გითხრათ ძალიან მიჭირდა ამ თემაზე სერიოზულად საუბარი, რადგან საკითხი იმდენად ნათელი და ყველასთვის გასაგებია არ მეგონა თუ დამატებითი განმარტებების გაკეთება მომიწევდა, თუმცა დღეს დილით  “ლიბერალის” საიტზე, რომელიც პრეტენზიას გამოთქვამს მაღალ ჟურნალისტურ სტანდარტებზე, გამოქვეყნდა გიორგი კიკონიშვილის პოსტი, რომელიც შეიძლება ჩაითვალოს ჟურნალისტური ცილისწამებისა და სიცრუის ეტალონად.

პოსტის დასაწყისშივე მოყვანილია ციტატა,რომლის ინტელექტუალურ საკუთრებასაც ავტორი მე მაბრალებს. უნდა აღინიშნოს რომ მსგავსი რამ მართლაც დავწერე, Facebook-ზე, გიორგი კიკონიშვილის კედელზე, თუმცა იქვე მეწერა რომ ეს ფრაზა ეკუთვნოდა ცხონებულ ბაბუაჩემს. კარგი კაცი იყო ბაბუაჩემი თუმცა კომუნისტური იდეოლოგიით აღზრდილი და მასების ნება უზენაესად მიაჩნდა, მე კი არსად მითქვამს რომ კარლ მარქსის შეხედულებებს ვიზიარებ და კიკონიშვილმაც მშვენივრად იცოდა რომ მე და ბაბუაჩემი ერთი და იგივე პიროვნება არ ვართ, თუმცა ალბათ ჩათვალა, რომ ჩვენს ოჯახში სუბორდინაცია მკაცრად არის დაცული და მე უფროსების აზრებს უაპელაციოდ ვიღებ. “ლიბერალის” ჟურნალისტის საქციელი შეიძლება შევადაროთ იმ ადამიანების ქმედებას, რომლებმაც გიგა ზედანიას მარქსისტობა დასწამეს, დავით პაიჭაძის გადაცემაში გამოთქმული აზრის გამო (რაღა დროს მარქსია (c) ილია II) თუმცა ამ შემთხვევაში საქმე ბევრად უფრო მძიმეა, რადგან სტატიის ავტორი, სრულიად შეგნებულად, სხვის სიტყვებს მე მაბრალებს (ის სხვა თუნდაც ბაბუაჩემი იყოს).

სწორედ ამ ფაქტს მოყვა ჩემი კომენტარი, რომ ქართული ჟურნალისტიკა ტრაკშია, აქამდე არც “რუსთავი2” და არც “იმედი” არ ცვლიდნენ ფაქტებს, მხოლოდ  მათ ინტერპრეტაციას ახდენდნენ მათვის სასურველ კონტექსტში, ჟურნალმა “ლიბერალმა” კი ფაქტის დამახინჯება მოახდინა, რაც პირდაპირი დარღვევაა ჟურნალისტიკის პრინციპებისა და წარმოადგენს ცილისწამებლურ ქმედებას.

გავყვეტ სტატიის ტექსტს.

მეორე ხაზზე მოყვანილი აქვს ჩემი მეგობრის ციტატა, რომელიც ამბობს, რომ გიორგი კიკონიშვილის განმარტება სიტყვა “ქსენოფობიაზე” არ არის ადექვატური მასაში მის აღქმასთან.  ამის გამო სტატიის ავტორს გაკრიტიკებული ჰყავს ამ სიტყვების მთქმელი, რადგან საზოგადოება ასე არ აღიქვამს სიტყვა “ქსენოფობიას” ეს იმას არ ნიშნავს რომ მეც ასე უნდა გავიგოო.

ამას ყურადღებას არ მივაქცევდი რომ არა, ღრმადპატივცემული კიკონიშვილის, ტოტენჰოტური ლოგიკა. (ტოტენჰოტი არის აფრიკის ტომის სახელწოდება, რომელთა კრედოსაც წარმოადგენს “თუ მე წავართვი სხვას ცოლი კარგია,თუ მე წამართვეს-ცუდი”) სტატიის დასაწყისში ავტორი გამოდის მასობრივი აღქმის წინააღმდეგ, ბოლოს კი საზოგადოებაში არსებული სტეორეოტიპისა და ამავე მასობრივი აღქმის გამო აკრიტიკებს კონფორმისტებს. საქმე ან შინაგან წინააღმდეგობასთან ან უცოდინრობასთან ან კიდევ გააზრებულ დემაგოგიასთან გვაქ, ალბათ დამეთანხმებით,რომ პირველიც, მეორე და მესამეც დასაგმობია.

რადგან გიორგი კიკონიშვილი არ იზიარებს და არ ეთანხმება ხალხში მიღებულ დეფინიციას და მოითხოვს მის უფრო ღრმა ანალიზს,  ვთხოვ ნუ გამოიჩენს ორმაგ სტანდარტებს და სიტყვა “კონფრომისტიც” გამოიყენოს დადებით კონტექსტში (მის სტატიასა და კომენტარებში კი ამ სიტყვას უარყოფითი დატვირთვა აქვს). მხოლოდ ხალხში მიღებული შეხედულებით არის “კონფორმისტი” უარყოფითი შინაარსის მატარებელი, მისი ზუსტი, სოციალოგიური დეფინიცია კი,რომელიც მელტონმა მოგვცა,გულისხმობს ჯანსაღ საზოგადოებას,რომელიც ვერ იარსებებს კონფორმიზმის გარეშე, რადგან კონფორმიზმი მხოლოდ და მხოლოდ ნიშნავს  კანონებისა და კონსტიტუციის ერთგულებას (თუმცა გიორგი კიკონიშვილმა თავადვე თქვა რომ არ უყვარდა სოციოლოგიის ლექციები,სადაც მსგავსი რამ უნდა ესწავლა, არ იყო საჭირო რომ ეს აღენიშნა, ისედაც ეტყობა)

შემდეგი ბრალდება იყო, თითქოს მე ავარიდე თავი დებატებს-ეს არის ტყუილი, რადგან თითქმის მთელი დღის კამათის შემდეგ მე ვერ მივიღე პასუხი ელემენტარულ კითხვაზე, არის თუ არა თბილისის “დინამოს” დონეზე ითამაშა ფეხბურთი, ქსენოფობიური სამტრედიის “ლოკომოტივის” მიმართ? არის თუ არა გამოთქმა ევროსტანდარტებს გაუთანაბრდა ქსენოფობიური არაევროპული სახელმწიფოების მიმართ? ცოტა ხანში კი Facebook-ზე დამბლოკა, საზოგადოებამ გადაწვიტოს ვინ გაურბის დებატებს ის, ვისაც ბლოკავენ თუ ის, ვინც დაბლოკეს?

ადამიანი,რომელიც მე მაკრიტიკებდა “ბირჟის” ინსტიტუტის დისკრედიტაციაში (თუნდაც დაბა ჩხოროწყუს ბირჟის ან ელიავას, რა მნივნელობა აქვს) თვითონ უწევს დისკრედიტაციას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტს და ამის ერთადერთი გასასამართლებელი არგუმენტი მისი პირადი დაკვირვებაა.

ბოლოს რაც გიორგი კიკონიშვილმა დამაბრალა ის იყო,რომ მე მიხაროდა ჩემს ბლოგზე ვიზიტორთა დიდი რაოდენობა,რაც ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში აღინიშნება. მაპატიე ბატონო გიორგი რომ ვიჩენ ადამიანურ სისუსტეს და მიხარია 🙂

პოსტის ბოლოს კვლავ ვიმეორებ, ერთადერთი რის გამოც კიკონიშვილის სტატიას ყურადღება მივაქცია, იყო ის რომ გამოქვეყნდა ჟურნალ “ლიბერალის” საიტზე. “ლიბერალს” ვურჩევ გადაამოწმოს მასალები მანამ სანამ გამოაქვეყნებდეს.