Posts Tagged ‘პოლიტიკური იდეოლოგია’

სქელო, ქალუსია და კიდევ რამდენიმე

მალე ერთი თვე გახდება, რაც ერთ-ერთ ტურისტულ სააგენტოში დავიწყე მუშაობა, სამუშაოს სპეციპიკიდან გამომდინარე კვირაში მინიმუმ ორჯერ მიწევს ბავშვებს ექსკურსიაზე გავყვე, ბავშვების ასაკი კი 6-დან 11 წლამდე მერყეობს.

მნიშვენელობა არა აქვს 10-ბავშვიანი კერძო, ელიტური სასწავლებელია თუ 30-ბავშვიანი საჯარო სკოლა, კლასელებს შორის დამოკიდებულება და სუბორდინაციაც კი მგავსია.

ყველა კლასში არის სიმპატიური, კოხტად თმებდავარცხნილი ქერათმიანი ბიჭი, რომელსაც მუდმივად კარგად გაუთოებული პიჯაკი აცვია, სწავლითაც სანიმუშოა და ფეხბურთსაც კარგად თამაშობს, ის ერთნაირად არის თანაკლასელების, მასწავლებლისა და თანკლასელების მშობლების ფავორიტიც კი. დედები ცდილობენ მათი შვილი მის გვერდით დაჯდეს.  ის კლასის ნამდვილი ლიდერია, თუმცა თავის სტატუსს ბოროტად არ იყენებს, არც არავის არ ჩაგრავს .

კლასების უმრავლესობაში არის სათვალიანი ბიჭიც, რომელსაც ლიდერის გარდა ყველა დასცინის, მას როგორც წესი სასაცილო მეტსახელით მოიხსენიებენ, სათვალიანს არც სპორტი უყვარს და არც სხვა ჯგუფური თამაშები.

კლასში გვხდება პუტკუნა გოგოც, რომელსაც ბიჭები სქელოს ეძახიან, იმავე კლასში არის პუტკუნა ბიჭიც, თუმცა მას სიმსუქნის გამო არავინ დასცინის. გოგო  სათვალიანისგან განსხვავებით თამაშებში ატიურად ებმება ხოლმე.

შემდეგი ჩვენი გმირია ქალუსია ბიჭი, ყოველშემთხვევაში  მისი კლასელები ასე მოიხსენიებენ. ბავშვი ძალიან აქტიური და ამავე დროს დამჯერია, ცდილობს არც ერთ თამაშს არ გამორჩეს, თუმცა მასთან ერთ ჯგუფში ყოფნა არავის არ სურს.

ხშირია შემთხვევა, როდესაც კლასში შავგვრემანი ბიჭია, მას ყველა ზანგს ეძახის, ბიჭი ამაზე ბრაზდება და ჩხუბობს, ჩხუბები კი მასწავლებელთან საქმის გარჩევით მთავრდება.

ეს პირობითათ 402-ე კლასის ბავშვების სიაა, რა თქმა უნდა, კიდევ შეიძლება რამდენიმე კატეგორიის გამოყოფა, თუმცა ვფიქრობ, პრობლემა ისედაც ნათელია, ბევრი ტრენინგია საჭირო, თუმცა ვინ ვის უნდა ჩაუტაროს ჯერ არ ვიცი.

Advertisements

სიყვარული და რეპროდუქცია

სიყვარულსა და ომში ყველაფერი გამართლებულიაო- ალბათ, უამრავჯერ გვითქვამს ეს ფრაზა საკუთარი თავისთვის, როდესაც რჩეულის გულის მოსაგებად ათასგვარ ტყუილს, ხრიკსა თუ ოინს მივმართავდით.

სიყვარული არის მთავარი თემა უამრავი ფილმისა, სერიალისა, ხელოვნების ნიმუშისა და რომანისა. ამ უკანასკნელთა აურაცხელი რაოდენობა საუკუნიდან საუკუნამდე ყოველწლიურად პურეულივით მოჰყავთ ხოლმე მსოფლიოს ყველა ქვეყანაში. ეს ყვალაფერი სხვა არაფერია თუ არა ვნებათა მოკლე ან ვრცელი აღწერა. მათ შორის საუკეთესოებმა, მაგალითად „რომეო და ჯულიეტამ“ „ტრისტანი და იზოლდამ,“ გნებავთ „ვეფხისტყაოსანმა“ საუკუნო დიდება დაიმკვიდრეს.

შეუძლებელია სიყვარულის ჭკუით ახსნა, რადგან ჭკუას იქ არაფერი ესაქმება რაც უჭკუობით აღმოცენდა. სიყვარული ინსტინქტია, რომელსაც ერთი მიზანი ამოძრავებს, რომელიც ბევრად უფრო მაღლა დგას ადამიანის ცხოვრების სხვა მიზნებზე. ეს მიზანი მომდევნო თაობის შექმნაა. ყოველი წყვილის სასიყვარულო ისტორიები ზრუნვაა მომავალი თაობის შექმნისთვის. თაობისა, რომელიც თავის მხრივ აურაცხელ ახალ თაობათა სათავედ იქცევა.

სასიყვარულო თემატიკა და „თესლის გამრავლება“ უცხო არ არის არც ბიბლიისთვის. ყველაზე ძლიერი ალბათ დავითის ისტორიაა, არადა ეს ეწინააღმდეგება კანონიერ ცოლქმრობას. მეფეს ერთი ნახვით შეუყვარდა ჰურია ქეტელის ლამაზი ცოლი. ბრძენმა და კეთილმა მეფამ სიყვარულისგან ჭკუა დაკარგა და ყველაფერი იღონა, რათა ჰურია ქეტელი ბრძოლის ველზე მომკვდარიყო. ასე ჩაიგდო ხელში მისი დაქვრივებული ცოლი. ამას ერთადერთი, მესიანისტური გამართლება აქვს. მეფეს ინსტინქტმა უკარნახა, რომ სოლომონი, რომელიც იდეათა სამყაროში უკვე არსებობდა, შეუძლებელი იყო დაბადებულიყო სხვა ქალისგან, თუ არა ბერსაბიასაგან.

ინსტინქტი ილუზიით ინიღბება. წყვილს ჰგონია, რომ მხოლოდ მისი რჩეულის ხვევნა-კოცნაში იპოვის მეტ ტკბობას, ამიტომ მას ეჩვენება რომ საკუთარი თავისთვის ირჯება, სინამდვილეშე კი ის გვარეობის დემონს ემორჩილება და ქმნის ინდივიდს, რომელიც მხოლოდ ამ წყვილისგან გაჩნდება. ამის შემდეგ კი ყველაფერი სრულდება, ისევე როგორც ჩიტი წყვეტს ჭიკჭიკს კვერცხების დადების შემდეგ.

ადამიანის ცხოვრება ტანჯვა და წამებაა, ამიტომ მე ვადანაშაულებ ყველა შეყვარებულ წყვილს შეთქმულებაში! თქვენ შეთქმულები ბრძანდებით კაცობრიობის წინაშე! თქვენ წელავთ ქვეყნიერების დღეებს! საკამრიასია, შეწყვიტეთ! მაგრამ ვიცი არ გაჩერდებით, ისევე, როგორც აქამდე არ გაჩერდნენ თქვენი წინაპრები, მსგავსი გრძნობებით შეპყრობილები!

 

უშედეგო შედეგი

25–31 ივლისს მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის კირილეს მიწვევით შედგა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის პირველი ოფიცილური ვიზიტი უკრაინაში.

საქართველოსა და რუსეთს შორის არსებული მძიმე პოლიტიკური სიტუაციიდან გამომდინარე საინტერესოა, რამდენად მნიშვნელოვანია ორი ეკლესიის მეთაურის პირისპირ შეხვედრა და რა დადებით თუ უარყოფით შედეგებს უნდა ველოდოთ ამ ვიზიტისაგან. აღნიშნული ვიზიტის შეფასებისას მნიშვნელოვანია საქართველოს საპატრიარქოს ოფიციალურ დელეგაციაში ბიზნესმენ ლევან ვასაძის გამოჩენა. რა პრინციპით იქნა შერჩეული ზემოაღნიშნული პიროვნება რთული მისახვედრი არაა. როგორც ცნობილია, თავისი ქონება ლევან ვასაძემ დააგროვა რუსეთში „წარმატებული“ საქმიანობით და დღესაც სარგებლობს კავშირებით რუსეთის ბიზნეს თუ პოლიტიკურ ელიტაში. არც მისი პოლიტიკური ორიენტაცია და გეგმებია დამალული საქართველოში. აქაც შემოვიფარგლოთ ადამიანური გულუბრყვილობით და განვაცხადოთ, რომ მისი ოფიციალურ დელეგაციაში მოხვედრა განპირობებულია მხოლოდ მადლიერების ნიშნად, აღნიშნული ვიზიტის ფინანსური უზრუნველყოფისათვის (სპონსორობისათვის).

25 ივლისს კიევში ჩაფრენილ საქარველოს ეკლეისიის დელეგაციას დახვდა არა რუსეთის პატრიარქი კირილე, არამედ კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი ვლადიმერი, თავად კირილე კი კიევში მეორე დღეს ჩაფრინდა. ერთი შეხედვით თავად ეს ფაქტი არაფრის მთქმელია, თუმცა ეს მხოლოდ ერთი შეხედვით. როგორც ცნობილია, ორი პატირარქის შეხვედრა დიდი ხნის მანძილზე იგეგმებოდა და საეკელსიო წრეებშიც დიდი მოლოდინიც იყო (ზოგი აფხაზეთში პატრიარქის ჩასვლის ნებართვას ელოდა, ზოგიც პატრიარქის სრული ტიტულის აღიარებას რუსეთის ეკლესიის მხრივ). თუმცა მოვლენები სხვანაირად განვითარდა. აღმოჩნდა რომ, რუსეთის პატრიარქს სხვა გეგემბი ჰქონდა და საქართველოს კათოლოკოს- პატრიარქის დახვედრაც მხოლოდ მიტროპოლიტ ვლადიმერს ანდო, ხოლო რუსეთის ეკლესიის საგარეა საქმეთა განყოფილებას კი წარმოადგენდა დეკანოზი იგორი (იაკიმჩუკი), სამწუხაროდ არც რუსეთის ეკლესიის საგარეო საქმეთა განყოფილების უფროსს ვოლოკოლომის მიტროპოლიტ ილარიონს (ალფეევი) ეცალა; ეს ის ილარიონ ალფეევია, რომელმაც 2010 წელს საქართველოს ეკლესიის 1500 წლისთავისადმი მიძღვნილ ბანკეტზე ქართულად წარმოთქვა მისასალმებელი სიტყვა და იქ მყოფი საზოგადოების ოვაცია (რაც ამ საზოგადოების სულისკვეთებაზე მიუთითებს) და მხურვალე ტაში დაიმსახურა. მართლაც საოცარი ფაქტია, დამპყრობელი სახელმწიფოს წარმომამდგენელი ქართულად გვესაუბრება და ჩვენ უზომოდ გვიხარია. თავად რუსეთის პატრიარქი კირილე კი, როგორც ავღნიშნეთ მეორე დღეს ჩაფრინდა კიევში, დახვედრაც შესაბამისი მოუწყვეს, უკან გამგზავრებითაც ჩვენ დელეგაციაზე 2 დღით ადრე გაფრინდა.

26 ივლის შედგა ორი პატრიარქის შეხვედრა; როგორც საუბრისას პატრიარქმა კირილემ აღნიშნა, ისეთი ღრმა ურთიერთობა, როგორიც აქვს საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიასთან, მას არც ერთ სხვა ეკლესიასთან არა აქვს. ის ფაქტი, რომ რუსეთის ეკლესია ემსახურება რუსეთის სახელმწიფოს ინტერესებს და რუსეთის პოლიტიკის პირდაპირი გამტარებელია ამაზე დღეს არავინ კამათობს, არც ისაა დასამალი, რომ რუსეთის ხელისუფლებამ დაკარგა საქართველოზე ზემოქმედების პირდაპირი ბერკეტი, იგი მხოლოდ ანექსირებული ტერიტორიებით ახერხებს შანტაჟს, ამის ფონზე აქტიურდება რუსეთის ხელისუფლების ინტერესების გამტარებელი რუსეთის ეკლესია და „ღრმა ურთიერთობებით“ თავის გავლენის ქვეშ აქცევს (ან ცდილობს მოაქციოს) საქართველოს ეკლესიას. ამ შეხვედრაზე საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა მადლობა გადაუხადა რუსეთის პატრიარქს საქართველოს ეკლესიის იურისდიქციის აღიარებისათვის ცხინვალის რეგიონში და აფხაზეთში. აქაც თავის მოტყუებას აქვს ადგილი; ის რომ რუსეთის პატრიარქი კულუალურ საუბრებში „აღიარებს“ საქართველოს ეკლესიის იურისდიქციას ამ ტერიტორიებზე, არაფრის მომცემია. რეალობა კი სულ სხვაა, რეალურად რუსეთის საპატრიარქო მთლიანად აკონტროლებს სიტუაციას აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის ტერიტორიაზე. რუსეთის ეკლესია ამ ანექსირებულ ტერიტორიებზე ახორციელებს სასულიერო პირების ხელდასხმას, მათ დანიშვნას და სხვადასხვა რელიგიურ დღესასწაულებზე საპატიო სტუმრის რანგში იწვევს აფხაზ სასულიერო პირებს პატრიარქ კირილეს მსახურებებზეც. თავად ის ფაქტი, რომ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი მოწადინებულია ჩავიდეს აფხაზეთში და ამის გამო ცდილობს მოიპოვოს რუსეთის ეკლესიის მხარდაჭერა, პირდაპირ თუ ირიბად მეტყველებს იმაზე, რომ ჩვენი ეკლესიაც აღიარებს და ეგუება ამ რეალობას. საქართველოში ბევრს ეშინია, რომ რუსეთის ეკლესია აფხაზეთის ავტოკეფალიას სცნობს და ილია მეორის ვიზიტს აფხაზეთის არ აღიარების საკითში წინ გადადგმულ ნაბიჯს უწოდებს. რუსეთის ეკლესია ემზადება ამ აღიარებისათვის, სანდო წყაროები ამის დროსაც მიუთითებენ, და ეს დრო არ არის შორეული პერსპექტივა. აზრი იმის შესახებ, რომ აღიარება არ მოხდება იმის გამო, რომ თავად მას შეექმნება პრობლემები იგივე უკრაინაში (თუმცა ერთი კონტექსტით უკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიისა და აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის ეკლესიების სტატუსის მოხსენიება გაუმართლებელია), არ უნდა იყოს სწორი, ვინაიდან რუსეთის ეკლესია აქტიურად მუშაობს ამ თემაზე სხვა მართლმადიდებელ ეკლესიებთან. ამ დროს ჩვენი ეკლესია დუმს. როგორც სანდო წყაროებიდან ირკვევა, რუსეთის ეკლესია აპირებს აფხაზეთში მყოფ რუს სამხედრო მოსამსახურეებს დაუნიშნოს ეპისკოპოსი, რომელიც რეალურად გააკონტროლებს აფხაზეთის ეკლესიას. აქვე დავსძენთ, რომ რუსეთის ეკლესიის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე (www.patriarchia.ru) საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ტიტული ესე არის მოხსენიებული : „Святейший и Блаженнейший Католикос-Патриарх всея Грузии, Архиепископ Мцхетский и Тбилисский.“ (http://www..ru/db/text/73195.html) .

როგორც საქართველოს საპატრიარქოს ოფიციალური საიტი (www.patriarchate.ge) იუწყება საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქმა ამ შეხვედრისას განაცხადა : „პოლიტიკური მოღვაწეები მიდიან და მოდიან, ჩვენი ერები და ეკლესია კი რჩება“ , ალბათ მისი უწმიდესობის აღნიშნული სიტყვები ცოტა დამაფიქრებელია და პოლიტიკურ ელფერს იძენს, იმედს ვიქონიებთ, რომ აღნიშნული სიტყვები მიმართული იყო რუსეთის ხელისუფლების მისამართით და არა ჩვენი ქვეყნის ხელისუფლებისადმი. მით უმეტეს, რომ არა მხოლოდ პოლიტიკური მოღვაწეები, არამედ საერო და საეკლესიო მოღვაწეებიც მიდიან და მოდიან.

პირისპირ შეხვედრაზე ორი ეკლესიის მეთაური შეთანხმდა იმაზე, რომ მოლაპარაკებები აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში „გარკვეული კანონიკური უწესრუგობის~ აღმოსაფხვრელად გაგრძელდება. რუსეთის ეკლეისიის მიერ 18 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა ამ ტერიტორიების ეტაბობრივი ანექსია და ეხლა 18 წლის შემდეგ მოლაპარაკებების დაწყება დაგვიანებულად შეიძლება ჩაითვალოს.

28 ივლისს ორმა პატრიარქმა წირვა აღავლინეს კიევო–პეჩორის ლავრის ტერიტორიაზე, აქაც არსად არ იქნა მოხსენიებული საქართველოს კათოლოკის- პატრიარქის ტიტული სრულად, მთელი წირვის განმავლობაში ყველა ქმედება რუსეთის ეკლესიის წარმოამდგენლების მხრივ იყო მიმართული იმისკენ, რომ დაფიქსირებულიყო რუსეთის ეკლესიისა და მისი პატრიარქის უპირატესობა „მოძმე“ და „ერთმორწმუნე“ საქართველოს ეკლესიასა და მის კათოლიკოს-პატრიარქთან მიმართებაში.

ვიზიტი დასრულდა უშედეგოდ. საქართველოს პატრიარქი, როგორც ჩანს ამ ეტაპზე. ვერ ჩაბრძანდება აფხაზეთში, ხოლო მისი ტიტული და საქართველოს ეკლესიის იურისდიქცია ანექსირებულ ტერიტორიებზე მხოლოდ ფორმალურად აღიარა რუსეთის პატრიარქმა; ანუ, სცენარი ზუსტად ისე ვითარდება, როგორც ეს ხდებოდა პოლიტიკურ სიბრტყეში და შესაბამისად რთული არ არის იმის გამოცნობა თუ რა განვითარება მოჰყვება იმ ე.წ. „კანონიკურ უწესრიგობას“, რომლის შესახებაც ასე მოურიდებლად და საუბრობს რუსეთის ეკლესიის მეთაური.

იმ ფონზე, როცა საქართველოს ეკლესიის დელეგაციები გასაოცარი სიხშირით სტუმრობენ მოსკოვს, აბსოლუტურად გაუგებარია რატომ არ იყო ჩატარებული სათანადო მოსამზადებელი სამუშაო ეკლესიის მეთაურთა ამ შეხვედრის წინ?, ვის ეკისრება პასუხისმგებლობა იმ ლიტურგიულ შეუსაბამობაზე, რაც ახლდა ერთობლივ წირვას, სადაც თვალნათლივ წარმოჩინდა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქისადმი უკიდურესად შეურაცხმყოფელი დამოკიდებულება? …და საერთოდ ვის ინტერესებს ემსახურებოდა ეს ვიზიტი(ისევე როგორც სხვა ვიზიტები)?

ყოველი ზემოთქმულის შემდეგ ბუნებრივად იბადება კითხვა:

– 18 წლის განმავლობაში ერთხელ მაინც რატომ ვერ მოხერხდა საქართველოს ეკლესიის წმიდა სინოდის მიერ რუსეთის ეკლესიის ანტიკანონიკური ქმედებების სათანადო შეფასება?

– დღემდე რატომ არ დასმულა ეს საკითხი საერთო მართლმადიდელურ შეხვედრაზე?

– რატომ ვერ მოხაერხდა ამ საკითხების მოგვარებაში მსოფლიო საპატრიარქოს ჩართვა?

– რატომ არ ცდილობს საქართველოს საპატრიარქო დაიწყოს დიალოგი თავად აფხაზებთან და ოსებთან?

– 2008 წლის ომის დროს რატომ მოითხოვა ეკლესიამ დერეფანი პატრიარქისთვის, ნაცვლად იმისა რომ მოეთხოვა საოკუპაციო ჯარების გაყვანა საქართველოდან?

ამ და სხვა მრავალ კითხვაზე პასუხის გაცემის გარეშე ამ პრობლემის გადაწყვეტა შეუძლებელია.

(c) Levan Chelidze

თავდასხმა საკათედრო ტაძარზე

1950 წლის 9 აპრილს, 11 საათისთვის, დომენიკელი ბერივით გამოწყობილი ოთხი ახალგაზრდა პარიზის ღვთისმშობლის
ტაძარში შევიდა. მიდიოდა სააღდგომო მესა. ტაძარში მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან ჩამოსულ ათიათასამდე ადამიანს მოეყარა თავი. მესის ტრანსრილებას ნაციონალური ტელევიზია მთელი ქვეყნის მასშტაბით ახდენდა. ოცდაორი წლის პოეტი, მიშელ მური შესაფერის მომენტს დაელოდა, ამბიონზე ავიდა და ქადაგება დაიწყო, რომელიც მისი ერთერთი თანამზრახველის, სერჟ ბერნის მიერ იყო დაწერილი:

  • Aujourd’hui, jour de Pâques en l’Année sainte,
    Ici, dans l’insigne Basilique de Notre-Dame de Paris,
    J’accuse
    l’Église Catholique Universelle du détournement mortel de nos forces vives en faveur d’un ciel vide ;
    J’accuse
    l’Église Catholique d’escroquerie ;
    J’accuse
    l’Église Catholique d’infecter le monde de sa morale mortuaire,
    d’être le chancre de l’Occident décomposé.
    En vérité je vous le dis : Dieu est mort.
    Nous vomissons la fadeur agonisante de vos prières,
    car vos prières ont grassement fumé les champs de bataille de notre Europe.
    Allez dans le désert tragique et exaltant d’une terre où Dieu est mort
    et brassez à nouveau cette terre de vos mains nues,
    de vos mains d’orgueil,
    de vos mains sans prière.
    Aujourd’hui, jour de Pâques en l’Année sainte,
    Ici, dans l’insigne Basilique de Notre-Dame de France,
    nous clamons la mort du Christ-Dieu pour qu’enfin vive l’Homme.

სამართლიანი საზოგადოება

ბუნების ფილოსოფოსები, დემოკრიტე, სოკრატე, პლატონი, არისტოტელე, შუა საუკუნეები, რენესასნი, ბაროკო, დეკარტი, სპინოზა, ლოკი, ჰიუმი, ბერკლი, ბიერკელი, განმანათლებლობა, კანტი, რომანტიზმი, ჰეგელი, კირკეგორი, მარქსი, დარვინი, ფროიდი… ესენი არიან ყველა დროის ყველაზე დიდი მოაზოვნეები  (თუ რა თქმა უნდა ქრისტეს არ ჩავთვლით) და ეპოქები, რომლებიც კაცობრიობამ განვლო, თუმცა სამართლიანი საზოგადოების ზუსტ მოდელს ვერავინ გვთავაზობდა და ვერც ერთი ეპოქა ვერ უზრუნველყოფდა იდეალურ ან თუნდაც სამართლიან საზოგადოებას

მაშ როგორი უნდა იყოს ის? ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა შემდეგი მაგალითით ვცადოთ, წარმოვიდგინოთ, რომ განსაკუთრებული საბჭოს წევრები ვართ, რომელსაც მომავალი საზოგადოების ყველა კანონის შექმნა ევალება. ჩვენ ვალდებულნი ვართ, განვიხილოთ აბსოლუტურად ყველა დეტალი, ვინაიდან როგორც კი შეთანხმებას მივაღწევთ და ხელს მოვაწერთ მაშინვე მოვკვდებით…თუმცა იმ საზოგადოებაში გავცოცხლდებით, რომელშიც ჩვენი შექმნილი კანონები ამოქმედდება. მთავარი კი ისაა, რომ არც ერთს არ გვეცოდინება, რა ადგილს დავიკავებთ ამ ახალ საზოგადოებში ან რა სქესისა ვიქნებით…

დაფიქრდით? ე.ი. უკვე კომუნისტები ხართ? 😀