Posts Tagged ‘news’

რამ შეცვალა მერკელი

“მე არ მაქვს თავგადასავლების ფუფუნება, ამას ჩემი თანამდებობა მიკრძალავს”– ასე ახასიათებდა მერკელი მის მოღვაწეობას, ასე იცნობდა მას დანარჩენი მსოფლიოც. რისკის მოძულე მერკელი საბერძნეთის კრიზისის დროს აუღელვებლად საუბრობდა რომ ის ექსპერიმენტს არ დაუშვებდა და მრავალჯერ გატკეპნილ გზას გაყვებოდა. მაშინ, საზღვარგარეთ, მერკელის პლაკატებს ჰიტლერის ულვაშებს ახატავდნენ.

დღეს კი შესაძლებელია ეს ულვაში ანგელოზის გვირგვინმა შეცვალოს. მსოფლიოს წინაშე ახალი მერკელია. ქალი, რომელსაც ყოველი ნაბიჯი გათვლილი ჰქონდა, დღეს ევროპას ყველაზე დიდ თავგადასავალს ჰპირდება, თავგადასავალს რომლის შედეგები მისთვისაც უცნობია. მისი გადაწყვეტილება ევროპის კარი გაუღოს ასიათასობით ლტოლვილს არის სწორი. მერე რა რომ მერკელს ამ მამაც ნაბიჯამდე დიდი დრო დასჭირდა, მერე რა რომ მერკელამდე ლტოლვილებს სხვა გერმანელები გულითადად ესალმებოდნენ, მერე რა რომ მერკელმა რამდენჯერმე მდარე გამოცემების გული მოიგო.

მერკელის გადაწყვეტილება სარისკოა. მერკელმა ბეწვის ხიდზე უნდა გაიაროს რათა ევროპის ერთიანობა, ათეულობით წლის წინ შეპირებული სამოთხე სახელად “ევროპა საზღვრების გარეშე” კითხვის ნიშნის ქვეშ არ დადგეს და ამავე დროს მემარჯვენე ექსტრემისტები კიდევ უფრო არ გაძლიერდნენ.

merkel

Foto: AFP

გერმანიის მთავრობისგან ხშირად გვესმის რომ ლტოლვილების მიღება მორალური საქციელია, უფრო მეტიც, ლტოლვილები გერმანიის სამუშაო ბაზარს სჭირდება. ეს სწორია, მაგრამ მხოლოდ ნაწილია სიმართლისა. არავინ საუბრობს თუ რა ძალისხმევა სჭირდება ასიათასობით ლტოლვილის ინტეგრაციას, თუ ვინმემ ამაზე საუბარი გაბედა, მაშინვე ქსენოფობად ინათლება. ხომ არ იქცევა ახალი მერკელი ცისფერთვალება ჰურა–ალტრუისტად?

მსოფლიო გაუცებული შეჰყურებს გერმანიას. გერმანია უკვე აღარ არის მხოლოდ ევროპის ძრავა და მუდმივად მზარდი ეკონომიკა, დისციპლინირებული მოსახლეობით. გერმანია მსოფლიოში მორალის ექსპორტს იწყებს!  გერმანიის გაწვდილმა ხელმა, ბევრი მისი პარტნიორი შეარცხვინა. ცივი ქვეყანა, რომელიც მხოლოდ რაციონალურ და პრაგმატულ პოლიტიკას ატარებდა, მოულოდნელად გულის ხმას აყვა. შეიძლება ჩაითვალოს რომ გერმანიამ გონება დაკარგა.

აქამდე მეერკელის გადაწყვეტილებებში გულისა და გრძნობების გავლენა ნაკლებად იგრძნობოდა. კარგი იქნება თუ ის არამხოლოდ გულს, არამედ გონებასაც მოუსმენს. ამ შემთხვევაში მერკელის პირველი თავგადასავალი წარმატებით დასრულდება.

ახალი ჟურნალი უფლის ციხე

კათალიკოსის ლოცვა-კურთხევით, სამების ახალგაზრდულ ცენტრში გაიმართა საპატრიარქოს ახალი ჟურნალის “უფლის ციხის” პრეზენტაცია.

საპატრიარქოს ქოლგის ქვეშ სულ მცირე 50 ჟურნალ-გაზეთი გამოიცემა, თუმცა უმრავლესობა არ გამოხატავს მართლმადიდებელი ეკლესიის პოზიციას,  საეკლესიო პრესის უდიდესი უმრავლესობა, პირდაპირ შეიძლება ითქვას, ავრცელებს მწვალებლურ, ანტიქრისტიანულ, ანტიეროვნულ იდეებს, ასევე სამყაროს, ადამიანისა და კულტურისადმი სიძულვილის პათოსით გაჟღენთილ პუბლიკაციებს. საქმე იქამდეც კი მივიდა, რომ გაზეთ ,,ერი და ბერის“ ფურცლებიდან ანტიქრისტეს ვინაობა შევიტყეთ, აღარაფერს ვამბობ რუსული არმიის მხსნელად და ღვთის საჩუქრად გამომცხადებელ, ყველასთვის კარგად ნაცნობ პუბლიკაციაზე, რომელიც ჟურნალ “ქვაკუთხედში” დაიბეჭდა.

ასეთ ფონზე, ყოველთვის ვგავდი ჯამბაზს, როდესაც ჩემს მეგობრებს, ახლობლებს, ჯგუფელებს თუ უბრალოდ ნაცნობებს მოვუწოდებდი სასულიერო ლიტერატურის კითხვისკენ. ვგავდი სიორენ კირკეგორის (დანიელი ფილოსოფოსი, თეისტური ეგზისტენციალიზმის მიმდინარეობის წარმომადგენელი) ცნობილ არაკში გადმოცემულ ისტორიას ჯამბაზისა და ცეცხლმოკიდებული სოფლის შესახებ, რომელიც ჰარვეი კოქსმა გამოიყენა თავის წიგნში  “უღმრთო ქალაქი.” ისტორია კი ასეთია, მოხეტიალე ცირკში გაჩნდება ხანძარი, დირექტორმა მშველელთა დასაძახებლად მეზობელ სოფელში ჯამბაზი გაგზავნა. ჯამბაზი სოფელში მივიდა და მცხოვრებთ ცეცხლის ჩასაქრობად დახმარება სთხოვა, მაგრამ სოფლელებმა ჯამბაზის ეს მოწოდება მხოლოდ კარგ ოინად ჩათვალეს, რათა მას ცირკის წარმოდგენის სანახავად რაც შეიძლება მეტი მაყურებელი მიეზიდა. ისინი ჯამბაზს ტაშს უკრავდნენ და სიცილით ცრემლი სდიოდათ, საწყალი ჯამბაზი კი უშედეგოდ ცდილობდა დაერმწუნებინა ადამიანები რომ ეს არ იყო წარმოდგენა. მის ვედრებაზე კი უფრო გულიანად ხარხარებდნენ. დახმარება დაგვიანდა და სოფელიცა და ცირკიც ერთად დაიწვა.

მეც არავინ მიჯერებდა, როდესაც ვამბობდი რომ მართლმადიდებელი ეკლესია თავისი არსით იყო შემწყნარებელი და მას შეეძლო ლიბერალური ენით ესაუბრა ეკლესიის გარეთ მყოფ ადამიანებთან. სტერეოტიპები, რომელსაც ადრე არსებული ჟურნალ-გაზეთები ამყარებდნე ხომ საწინააღმდეგოს ამტკიცებდა, თითქოს და ყველა მართლმადიდებელი აგრესორი, პასპორტების  შიშით შეპყრობილი ადამიანი იყო, ისევე როგორც ყველა ჯამბაზი ხუმარა და მატყუარა.

ახალი ჟურალი “უფლის ციხე,” რომელიც, როგორც ხარისხობრივად ისე თვისობრივადაც წარმოადგენს ევოლუციის ახალ საფეხურს მსგავს გამოცემათა შორის, ნამდვილად შესძლებს ამ სტერეოტიპების დამსხვრევას თუ კი ის მკითხველამდე მივა. როგორც ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტი გრიგოლი წერს, ჟურნალი განკუთვნილია ფართო საზოგადოებისთვის და მიზნად აქვს დასახული დახმარება გაუწიოს მკითხველს სულიერ, ეროვნულ, კულტურულ და ზოგადსაკაცობრიო ფასეულობათა უკეთ გაცნობიერებაში, რათა ადამიანი შედგეს როგორც პიროვნება და როგორც  მოქალაქე.

ჟურნალში გამოქვეყნებული ანალიტიკური სტატიების კონტენტ-ანალიზს თუ მოვახდენთ, ყველაზე ხშირად გამოყენებული სიტყვები იქნება: ლიბერალიზმი, ლიბერალური დემოკრატია და კანონიკური სამართალი. არაფერია ნახსენები ე.წ. 666-ზე, მხეცის ნიშანსა და აპოკალიფსიზე, რომელიც სხვა დანარჩენი ჟურნალების ფოკუსშია მოქცეული.

აქამდე სალანძღავ სიტყვად ქცეული ლიბერალიზმის შესახებ, ზურაბ აბაშიძის სტატიაში წერია, რომ “ის (ლიბერალური დემოკრატია) ქართველი ხალხის არჩევანია!”

ასევე არის საუბარი გარკვეულ კანონიკურ გაუგებრობაზე რუსულ და ბერძნულ ეკლესიებს შორის, მაგალითად ავტოკეფალიის მინიჭების საკითხი. მოსკოვი თვლის, რომ ავტოკეფალიას ანიჭებს დედაეკლესია, კონსტანტინოპოლის აზრით კი ეს მისი პრეროგატივაა. აქამდე ეს საკითხები ქართველი მკითხველისთვის კარგად არ იყო ცნობილი და შეიძლება ამასაც დაბრალდეს მერვე მსოფლიო კრების მიმართ შიში, რადგან რეალურად მრევლმა არ იცის ეკლესიის წინაშე არსებული პრობლემები და ვერ ხედავს კრების აუცილებლობას.

ბოლოს, სარედაქციო საბჭოს ერთ პატარა რჩევას მივცემ, კარგი იქნება თუ იარსებებს ჟურნალის ინტერნეტ ვერსიაც, რათა ის ხელმისაწვდომი იქნეს ინტერნეტის, განსაკუთრებით კი სოციალური ქსელების მომხმარებელთათვის.

ინტერნეტ რესურსებში მისი არ არსებობის გამო "უფლის ციხის" ემბლემას ვერ მივაგენი 🙂

უშედეგო შედეგი

25–31 ივლისს მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის კირილეს მიწვევით შედგა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის პირველი ოფიცილური ვიზიტი უკრაინაში.

საქართველოსა და რუსეთს შორის არსებული მძიმე პოლიტიკური სიტუაციიდან გამომდინარე საინტერესოა, რამდენად მნიშვნელოვანია ორი ეკლესიის მეთაურის პირისპირ შეხვედრა და რა დადებით თუ უარყოფით შედეგებს უნდა ველოდოთ ამ ვიზიტისაგან. აღნიშნული ვიზიტის შეფასებისას მნიშვნელოვანია საქართველოს საპატრიარქოს ოფიციალურ დელეგაციაში ბიზნესმენ ლევან ვასაძის გამოჩენა. რა პრინციპით იქნა შერჩეული ზემოაღნიშნული პიროვნება რთული მისახვედრი არაა. როგორც ცნობილია, თავისი ქონება ლევან ვასაძემ დააგროვა რუსეთში „წარმატებული“ საქმიანობით და დღესაც სარგებლობს კავშირებით რუსეთის ბიზნეს თუ პოლიტიკურ ელიტაში. არც მისი პოლიტიკური ორიენტაცია და გეგმებია დამალული საქართველოში. აქაც შემოვიფარგლოთ ადამიანური გულუბრყვილობით და განვაცხადოთ, რომ მისი ოფიციალურ დელეგაციაში მოხვედრა განპირობებულია მხოლოდ მადლიერების ნიშნად, აღნიშნული ვიზიტის ფინანსური უზრუნველყოფისათვის (სპონსორობისათვის).

25 ივლისს კიევში ჩაფრენილ საქარველოს ეკლეისიის დელეგაციას დახვდა არა რუსეთის პატრიარქი კირილე, არამედ კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი ვლადიმერი, თავად კირილე კი კიევში მეორე დღეს ჩაფრინდა. ერთი შეხედვით თავად ეს ფაქტი არაფრის მთქმელია, თუმცა ეს მხოლოდ ერთი შეხედვით. როგორც ცნობილია, ორი პატირარქის შეხვედრა დიდი ხნის მანძილზე იგეგმებოდა და საეკელსიო წრეებშიც დიდი მოლოდინიც იყო (ზოგი აფხაზეთში პატრიარქის ჩასვლის ნებართვას ელოდა, ზოგიც პატრიარქის სრული ტიტულის აღიარებას რუსეთის ეკლესიის მხრივ). თუმცა მოვლენები სხვანაირად განვითარდა. აღმოჩნდა რომ, რუსეთის პატრიარქს სხვა გეგემბი ჰქონდა და საქართველოს კათოლოკოს- პატრიარქის დახვედრაც მხოლოდ მიტროპოლიტ ვლადიმერს ანდო, ხოლო რუსეთის ეკლესიის საგარეა საქმეთა განყოფილებას კი წარმოადგენდა დეკანოზი იგორი (იაკიმჩუკი), სამწუხაროდ არც რუსეთის ეკლესიის საგარეო საქმეთა განყოფილების უფროსს ვოლოკოლომის მიტროპოლიტ ილარიონს (ალფეევი) ეცალა; ეს ის ილარიონ ალფეევია, რომელმაც 2010 წელს საქართველოს ეკლესიის 1500 წლისთავისადმი მიძღვნილ ბანკეტზე ქართულად წარმოთქვა მისასალმებელი სიტყვა და იქ მყოფი საზოგადოების ოვაცია (რაც ამ საზოგადოების სულისკვეთებაზე მიუთითებს) და მხურვალე ტაში დაიმსახურა. მართლაც საოცარი ფაქტია, დამპყრობელი სახელმწიფოს წარმომამდგენელი ქართულად გვესაუბრება და ჩვენ უზომოდ გვიხარია. თავად რუსეთის პატრიარქი კირილე კი, როგორც ავღნიშნეთ მეორე დღეს ჩაფრინდა კიევში, დახვედრაც შესაბამისი მოუწყვეს, უკან გამგზავრებითაც ჩვენ დელეგაციაზე 2 დღით ადრე გაფრინდა.

26 ივლის შედგა ორი პატრიარქის შეხვედრა; როგორც საუბრისას პატრიარქმა კირილემ აღნიშნა, ისეთი ღრმა ურთიერთობა, როგორიც აქვს საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიასთან, მას არც ერთ სხვა ეკლესიასთან არა აქვს. ის ფაქტი, რომ რუსეთის ეკლესია ემსახურება რუსეთის სახელმწიფოს ინტერესებს და რუსეთის პოლიტიკის პირდაპირი გამტარებელია ამაზე დღეს არავინ კამათობს, არც ისაა დასამალი, რომ რუსეთის ხელისუფლებამ დაკარგა საქართველოზე ზემოქმედების პირდაპირი ბერკეტი, იგი მხოლოდ ანექსირებული ტერიტორიებით ახერხებს შანტაჟს, ამის ფონზე აქტიურდება რუსეთის ხელისუფლების ინტერესების გამტარებელი რუსეთის ეკლესია და „ღრმა ურთიერთობებით“ თავის გავლენის ქვეშ აქცევს (ან ცდილობს მოაქციოს) საქართველოს ეკლესიას. ამ შეხვედრაზე საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა მადლობა გადაუხადა რუსეთის პატრიარქს საქართველოს ეკლესიის იურისდიქციის აღიარებისათვის ცხინვალის რეგიონში და აფხაზეთში. აქაც თავის მოტყუებას აქვს ადგილი; ის რომ რუსეთის პატრიარქი კულუალურ საუბრებში „აღიარებს“ საქართველოს ეკლესიის იურისდიქციას ამ ტერიტორიებზე, არაფრის მომცემია. რეალობა კი სულ სხვაა, რეალურად რუსეთის საპატრიარქო მთლიანად აკონტროლებს სიტუაციას აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის ტერიტორიაზე. რუსეთის ეკლესია ამ ანექსირებულ ტერიტორიებზე ახორციელებს სასულიერო პირების ხელდასხმას, მათ დანიშვნას და სხვადასხვა რელიგიურ დღესასწაულებზე საპატიო სტუმრის რანგში იწვევს აფხაზ სასულიერო პირებს პატრიარქ კირილეს მსახურებებზეც. თავად ის ფაქტი, რომ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი მოწადინებულია ჩავიდეს აფხაზეთში და ამის გამო ცდილობს მოიპოვოს რუსეთის ეკლესიის მხარდაჭერა, პირდაპირ თუ ირიბად მეტყველებს იმაზე, რომ ჩვენი ეკლესიაც აღიარებს და ეგუება ამ რეალობას. საქართველოში ბევრს ეშინია, რომ რუსეთის ეკლესია აფხაზეთის ავტოკეფალიას სცნობს და ილია მეორის ვიზიტს აფხაზეთის არ აღიარების საკითში წინ გადადგმულ ნაბიჯს უწოდებს. რუსეთის ეკლესია ემზადება ამ აღიარებისათვის, სანდო წყაროები ამის დროსაც მიუთითებენ, და ეს დრო არ არის შორეული პერსპექტივა. აზრი იმის შესახებ, რომ აღიარება არ მოხდება იმის გამო, რომ თავად მას შეექმნება პრობლემები იგივე უკრაინაში (თუმცა ერთი კონტექსტით უკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიისა და აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის ეკლესიების სტატუსის მოხსენიება გაუმართლებელია), არ უნდა იყოს სწორი, ვინაიდან რუსეთის ეკლესია აქტიურად მუშაობს ამ თემაზე სხვა მართლმადიდებელ ეკლესიებთან. ამ დროს ჩვენი ეკლესია დუმს. როგორც სანდო წყაროებიდან ირკვევა, რუსეთის ეკლესია აპირებს აფხაზეთში მყოფ რუს სამხედრო მოსამსახურეებს დაუნიშნოს ეპისკოპოსი, რომელიც რეალურად გააკონტროლებს აფხაზეთის ეკლესიას. აქვე დავსძენთ, რომ რუსეთის ეკლესიის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე (www.patriarchia.ru) საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ტიტული ესე არის მოხსენიებული : „Святейший и Блаженнейший Католикос-Патриарх всея Грузии, Архиепископ Мцхетский и Тбилисский.“ (http://www..ru/db/text/73195.html) .

როგორც საქართველოს საპატრიარქოს ოფიციალური საიტი (www.patriarchate.ge) იუწყება საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქმა ამ შეხვედრისას განაცხადა : „პოლიტიკური მოღვაწეები მიდიან და მოდიან, ჩვენი ერები და ეკლესია კი რჩება“ , ალბათ მისი უწმიდესობის აღნიშნული სიტყვები ცოტა დამაფიქრებელია და პოლიტიკურ ელფერს იძენს, იმედს ვიქონიებთ, რომ აღნიშნული სიტყვები მიმართული იყო რუსეთის ხელისუფლების მისამართით და არა ჩვენი ქვეყნის ხელისუფლებისადმი. მით უმეტეს, რომ არა მხოლოდ პოლიტიკური მოღვაწეები, არამედ საერო და საეკლესიო მოღვაწეებიც მიდიან და მოდიან.

პირისპირ შეხვედრაზე ორი ეკლესიის მეთაური შეთანხმდა იმაზე, რომ მოლაპარაკებები აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში „გარკვეული კანონიკური უწესრუგობის~ აღმოსაფხვრელად გაგრძელდება. რუსეთის ეკლეისიის მიერ 18 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა ამ ტერიტორიების ეტაბობრივი ანექსია და ეხლა 18 წლის შემდეგ მოლაპარაკებების დაწყება დაგვიანებულად შეიძლება ჩაითვალოს.

28 ივლისს ორმა პატრიარქმა წირვა აღავლინეს კიევო–პეჩორის ლავრის ტერიტორიაზე, აქაც არსად არ იქნა მოხსენიებული საქართველოს კათოლოკის- პატრიარქის ტიტული სრულად, მთელი წირვის განმავლობაში ყველა ქმედება რუსეთის ეკლესიის წარმოამდგენლების მხრივ იყო მიმართული იმისკენ, რომ დაფიქსირებულიყო რუსეთის ეკლესიისა და მისი პატრიარქის უპირატესობა „მოძმე“ და „ერთმორწმუნე“ საქართველოს ეკლესიასა და მის კათოლიკოს-პატრიარქთან მიმართებაში.

ვიზიტი დასრულდა უშედეგოდ. საქართველოს პატრიარქი, როგორც ჩანს ამ ეტაპზე. ვერ ჩაბრძანდება აფხაზეთში, ხოლო მისი ტიტული და საქართველოს ეკლესიის იურისდიქცია ანექსირებულ ტერიტორიებზე მხოლოდ ფორმალურად აღიარა რუსეთის პატრიარქმა; ანუ, სცენარი ზუსტად ისე ვითარდება, როგორც ეს ხდებოდა პოლიტიკურ სიბრტყეში და შესაბამისად რთული არ არის იმის გამოცნობა თუ რა განვითარება მოჰყვება იმ ე.წ. „კანონიკურ უწესრიგობას“, რომლის შესახებაც ასე მოურიდებლად და საუბრობს რუსეთის ეკლესიის მეთაური.

იმ ფონზე, როცა საქართველოს ეკლესიის დელეგაციები გასაოცარი სიხშირით სტუმრობენ მოსკოვს, აბსოლუტურად გაუგებარია რატომ არ იყო ჩატარებული სათანადო მოსამზადებელი სამუშაო ეკლესიის მეთაურთა ამ შეხვედრის წინ?, ვის ეკისრება პასუხისმგებლობა იმ ლიტურგიულ შეუსაბამობაზე, რაც ახლდა ერთობლივ წირვას, სადაც თვალნათლივ წარმოჩინდა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქისადმი უკიდურესად შეურაცხმყოფელი დამოკიდებულება? …და საერთოდ ვის ინტერესებს ემსახურებოდა ეს ვიზიტი(ისევე როგორც სხვა ვიზიტები)?

ყოველი ზემოთქმულის შემდეგ ბუნებრივად იბადება კითხვა:

– 18 წლის განმავლობაში ერთხელ მაინც რატომ ვერ მოხერხდა საქართველოს ეკლესიის წმიდა სინოდის მიერ რუსეთის ეკლესიის ანტიკანონიკური ქმედებების სათანადო შეფასება?

– დღემდე რატომ არ დასმულა ეს საკითხი საერთო მართლმადიდელურ შეხვედრაზე?

– რატომ ვერ მოხაერხდა ამ საკითხების მოგვარებაში მსოფლიო საპატრიარქოს ჩართვა?

– რატომ არ ცდილობს საქართველოს საპატრიარქო დაიწყოს დიალოგი თავად აფხაზებთან და ოსებთან?

– 2008 წლის ომის დროს რატომ მოითხოვა ეკლესიამ დერეფანი პატრიარქისთვის, ნაცვლად იმისა რომ მოეთხოვა საოკუპაციო ჯარების გაყვანა საქართველოდან?

ამ და სხვა მრავალ კითხვაზე პასუხის გაცემის გარეშე ამ პრობლემის გადაწყვეტა შეუძლებელია.

(c) Levan Chelidze

მცველის “დაცვა” ანუ რატომ ატყდა ისტერიკა?

უკვე რამდენიმე დღეა, რაც პოლიტიკოსები თუ მათთან გათანაბრებული პირები ეროვნულ-სარწმუნოებრივმა ისტერიკამ მოიცვა. ვიღაც ქუდზე კაცის გამოძახებას ითხოვდა,მავანი შურისძიებით იმუქრებოდა, ზოგი უკვე შეკრების ადგილს არჩევდა, ნაწილმა კი პარლამენტის წინ აქციის გამართვაც მოასწრო. ყველა გამომსვლელი ეკლესიის დაცვისა და სარწმუნოების ზრუნვისკენ მოუწოდებდა ხალხს.

მართლმადიდებლობაზე ზრუნვისათვის რაიმე აქციისა თუ ღონისძიების გამართვა ვერავითარ კრიტიკას ვერ უძლებს, რადგანაც ეკლესია თავად არის უფალ იესოს მიერ დაარსებული კრებული, რომელიც აქეთ გვიცავს და მას სასუნთქ აპარატზე შეერთებული პოლიტიკოსების დაცვა არ ჭირდება. პოლიტიკოსებისა, რომლებიც ხშირ შემთხვევაში მხოლოდ კამერების თანხლებით დადიან ეკლესიაში.

ეკლესიას დაცვა არ უნდა, ეკლესია უნდა გავაძლიეროთ ჩვენი მასში ყოფნით, საიდუმლოებებში მონაწილეობითა და ეკლესიის არაწევრი ადამიანებისთვის იმის ჩვენებით, რომ ეკლესიური ადამიანი არის, ან ცდილობს იყოს სიყვარულით და სიკეთით აღსავსე პიროვნება.

გარდა ამისა წმიდა მოციქულთა 39-ე კანონი – „მღვდლები და დიაკვნები ნურაფერს გააკეთებენ ეპისკოპოსის ნებართვის გარეშე“ ლაოდიკიის კრების 57-ე კანონი – „ასევე მღვდელმა არაფერი გააკეთოს თუ ეპისკოპოსს არ აცნობებს“ გვასწავლის, რომ ეპისკოპოსის ნებართვის გარეშე არავითარი მნიშვნელოვანი ღონისძიების წარმართვა არ შეიძლება. ნეტა იმ მომიტინგეებს, რომლებიც აქციებითა და ჯვაროსნული ომებით იმუქრებიან რომელი მეუფისგან აქვთ კურთხევა? და რადგან ჩვენ მცხეთა-თბილისის ეპარქიაში ვიმყოფებით ასეთი კურთხევის გაცემა მხოლოდ პატრირქს შეუძლია, მის უწმიდესობას კი მსგავსი არაფერი უთქვამს. პირიქით, პროტოპრესვიტერი გიორგი ზვიადაძის მიერ გავრცელებულ განცხადებაში ეწერა, რომ „ეკლესია არასოდეს წასულა წინააღმდეგი და ყოველთვის მხარს უჭერდა საქართველოში არსებული სხვა რელიგიებისადმი სტატუსის მინიჭებას.“

არადოგმატური საკითხი

ჩემს კრიტიკულ დამოკიდებულებას რიგი სასულიერო პირების ქმედების მიმართ, საკითხში ჩაუხედავი ადამიანები სამწუხაროდ პატრიარქზე აიგივებენ რაც პირად (და არა საჯარო!) სივრცეში გაურკვევლობას ქმნის. გადავწყვიტე ღიად დავაფიქსირო ჩემი პოზიცია სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსისა და ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტის, ილია II-ის მიმართ.

ბავშვობიდან მისი სიყვარულით ვიზრდებოდი. ჯერ კიდევ ბავშვი, როდესაც მის მღვდელთმთავრულ ღირსებასა და დიდებულებას ვხედავდი, მისი ხილვით ვტკბებოდი. როცა იმ ასაკის გავხდი, რომ განსჯის უნარი მქონდა შევაფასე მისი მაღალი სულიერი ღირსება, მადლიანი უბრალოება, გულღიაობა, სიკეთე, სიმშვიდე, სულიერება. მე დავინახე, ყველაფერი ეს როგორ ჰქონდა შეხამებული მას მამისეულ ლმობიერებასა და თავდაჭერილობასთან. მე ყოველთვის მსიამოვნებს მასთან ყოფნა და მას ყველაზე პატივსაცემ და სათნო ადამიანების რიგში ვაყენებ.

პასუხის პასუხი “ლიბერალის” ჟურნალისტის ცილისწამებაზე

სიმართლე გითხრათ ძალიან მიჭირდა ამ თემაზე სერიოზულად საუბარი, რადგან საკითხი იმდენად ნათელი და ყველასთვის გასაგებია არ მეგონა თუ დამატებითი განმარტებების გაკეთება მომიწევდა, თუმცა დღეს დილით  “ლიბერალის” საიტზე, რომელიც პრეტენზიას გამოთქვამს მაღალ ჟურნალისტურ სტანდარტებზე, გამოქვეყნდა გიორგი კიკონიშვილის პოსტი, რომელიც შეიძლება ჩაითვალოს ჟურნალისტური ცილისწამებისა და სიცრუის ეტალონად.

პოსტის დასაწყისშივე მოყვანილია ციტატა,რომლის ინტელექტუალურ საკუთრებასაც ავტორი მე მაბრალებს. უნდა აღინიშნოს რომ მსგავსი რამ მართლაც დავწერე, Facebook-ზე, გიორგი კიკონიშვილის კედელზე, თუმცა იქვე მეწერა რომ ეს ფრაზა ეკუთვნოდა ცხონებულ ბაბუაჩემს. კარგი კაცი იყო ბაბუაჩემი თუმცა კომუნისტური იდეოლოგიით აღზრდილი და მასების ნება უზენაესად მიაჩნდა, მე კი არსად მითქვამს რომ კარლ მარქსის შეხედულებებს ვიზიარებ და კიკონიშვილმაც მშვენივრად იცოდა რომ მე და ბაბუაჩემი ერთი და იგივე პიროვნება არ ვართ, თუმცა ალბათ ჩათვალა, რომ ჩვენს ოჯახში სუბორდინაცია მკაცრად არის დაცული და მე უფროსების აზრებს უაპელაციოდ ვიღებ. “ლიბერალის” ჟურნალისტის საქციელი შეიძლება შევადაროთ იმ ადამიანების ქმედებას, რომლებმაც გიგა ზედანიას მარქსისტობა დასწამეს, დავით პაიჭაძის გადაცემაში გამოთქმული აზრის გამო (რაღა დროს მარქსია (c) ილია II) თუმცა ამ შემთხვევაში საქმე ბევრად უფრო მძიმეა, რადგან სტატიის ავტორი, სრულიად შეგნებულად, სხვის სიტყვებს მე მაბრალებს (ის სხვა თუნდაც ბაბუაჩემი იყოს).

სწორედ ამ ფაქტს მოყვა ჩემი კომენტარი, რომ ქართული ჟურნალისტიკა ტრაკშია, აქამდე არც “რუსთავი2” და არც “იმედი” არ ცვლიდნენ ფაქტებს, მხოლოდ  მათ ინტერპრეტაციას ახდენდნენ მათვის სასურველ კონტექსტში, ჟურნალმა “ლიბერალმა” კი ფაქტის დამახინჯება მოახდინა, რაც პირდაპირი დარღვევაა ჟურნალისტიკის პრინციპებისა და წარმოადგენს ცილისწამებლურ ქმედებას.

გავყვეტ სტატიის ტექსტს.

მეორე ხაზზე მოყვანილი აქვს ჩემი მეგობრის ციტატა, რომელიც ამბობს, რომ გიორგი კიკონიშვილის განმარტება სიტყვა “ქსენოფობიაზე” არ არის ადექვატური მასაში მის აღქმასთან.  ამის გამო სტატიის ავტორს გაკრიტიკებული ჰყავს ამ სიტყვების მთქმელი, რადგან საზოგადოება ასე არ აღიქვამს სიტყვა “ქსენოფობიას” ეს იმას არ ნიშნავს რომ მეც ასე უნდა გავიგოო.

ამას ყურადღებას არ მივაქცევდი რომ არა, ღრმადპატივცემული კიკონიშვილის, ტოტენჰოტური ლოგიკა. (ტოტენჰოტი არის აფრიკის ტომის სახელწოდება, რომელთა კრედოსაც წარმოადგენს “თუ მე წავართვი სხვას ცოლი კარგია,თუ მე წამართვეს-ცუდი”) სტატიის დასაწყისში ავტორი გამოდის მასობრივი აღქმის წინააღმდეგ, ბოლოს კი საზოგადოებაში არსებული სტეორეოტიპისა და ამავე მასობრივი აღქმის გამო აკრიტიკებს კონფორმისტებს. საქმე ან შინაგან წინააღმდეგობასთან ან უცოდინრობასთან ან კიდევ გააზრებულ დემაგოგიასთან გვაქ, ალბათ დამეთანხმებით,რომ პირველიც, მეორე და მესამეც დასაგმობია.

რადგან გიორგი კიკონიშვილი არ იზიარებს და არ ეთანხმება ხალხში მიღებულ დეფინიციას და მოითხოვს მის უფრო ღრმა ანალიზს,  ვთხოვ ნუ გამოიჩენს ორმაგ სტანდარტებს და სიტყვა “კონფრომისტიც” გამოიყენოს დადებით კონტექსტში (მის სტატიასა და კომენტარებში კი ამ სიტყვას უარყოფითი დატვირთვა აქვს). მხოლოდ ხალხში მიღებული შეხედულებით არის “კონფორმისტი” უარყოფითი შინაარსის მატარებელი, მისი ზუსტი, სოციალოგიური დეფინიცია კი,რომელიც მელტონმა მოგვცა,გულისხმობს ჯანსაღ საზოგადოებას,რომელიც ვერ იარსებებს კონფორმიზმის გარეშე, რადგან კონფორმიზმი მხოლოდ და მხოლოდ ნიშნავს  კანონებისა და კონსტიტუციის ერთგულებას (თუმცა გიორგი კიკონიშვილმა თავადვე თქვა რომ არ უყვარდა სოციოლოგიის ლექციები,სადაც მსგავსი რამ უნდა ესწავლა, არ იყო საჭირო რომ ეს აღენიშნა, ისედაც ეტყობა)

შემდეგი ბრალდება იყო, თითქოს მე ავარიდე თავი დებატებს-ეს არის ტყუილი, რადგან თითქმის მთელი დღის კამათის შემდეგ მე ვერ მივიღე პასუხი ელემენტარულ კითხვაზე, არის თუ არა თბილისის “დინამოს” დონეზე ითამაშა ფეხბურთი, ქსენოფობიური სამტრედიის “ლოკომოტივის” მიმართ? არის თუ არა გამოთქმა ევროსტანდარტებს გაუთანაბრდა ქსენოფობიური არაევროპული სახელმწიფოების მიმართ? ცოტა ხანში კი Facebook-ზე დამბლოკა, საზოგადოებამ გადაწვიტოს ვინ გაურბის დებატებს ის, ვისაც ბლოკავენ თუ ის, ვინც დაბლოკეს?

ადამიანი,რომელიც მე მაკრიტიკებდა “ბირჟის” ინსტიტუტის დისკრედიტაციაში (თუნდაც დაბა ჩხოროწყუს ბირჟის ან ელიავას, რა მნივნელობა აქვს) თვითონ უწევს დისკრედიტაციას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტს და ამის ერთადერთი გასასამართლებელი არგუმენტი მისი პირადი დაკვირვებაა.

ბოლოს რაც გიორგი კიკონიშვილმა დამაბრალა ის იყო,რომ მე მიხაროდა ჩემს ბლოგზე ვიზიტორთა დიდი რაოდენობა,რაც ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში აღინიშნება. მაპატიე ბატონო გიორგი რომ ვიჩენ ადამიანურ სისუსტეს და მიხარია 🙂

პოსტის ბოლოს კვლავ ვიმეორებ, ერთადერთი რის გამოც კიკონიშვილის სტატიას ყურადღება მივაქცია, იყო ის რომ გამოქვეყნდა ჟურნალ “ლიბერალის” საიტზე. “ლიბერალს” ვურჩევ გადაამოწმოს მასალები მანამ სანამ გამოაქვეყნებდეს.

ამერიკა! შვილი მინდა შენგან!

საქართველოს პრეზიდენტის გადაწყვეტილებით, აშშ-ს სპეციალური წარმომადგენელი ავღანეთსა და პაკისტანში რიჩარდ ჰოლბრუკი , სიკვდილის შემდეგ, წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენით დაჯილდოვდა.უახლოეს დღეებში გაიმართება თბილისის საკრებულოს სხდომა, რაზეც იმსჯელებენ, რომ დედაქალაქის ერთ-ერთ ქუჩას რიჩარდ ჰოლბრუკის სახელი მიენიჭოს.

არავის ეპარება ეჭვი,რიჩარდ ჰობრუკმა დიდი წვლილი შეიტანა საქართველო-ამერიკის ურთიერთობების კიდე უფრო გაღრმავებაში,მაგრამ ეს კაცი თავისი ქვეყნის პატრიოტი იყო და ჩვენ მისთვის შეერთებული შტატების ინტერესების რეალიზაციის ინსტრუმენტი ვიყავით.
გარდა ამისა რამდენი ამერიკელია,რომლებმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს ახალგაზრდა დემოკრატიის წახალისებაში და აქტიურად გვიჭერდნენ მხარს რუსეთ-საქართველოს ომის დროს? არ სჯობს ერთ ქუჩას ვუწოდოთ  “საქართველოსთვის წამებულ ამერიკელთა ქუჩა” და დავამთავროთ ეს გაუთავებელი დაარქვი-გადაარქვი? თუმცა ესენი ალბათ 100 000 მოწამეს გადააჭარბებენ და მაშინ ნახეთ თქვენ მმკ-ს აქციები,შიშით ალბათ მეტეხზე ვერ გავივლით.
პოლიწიკა მოულოდნელობებით არის სავსე,აგერ უკვე ირანთან ვათბობთ ურთიერთობებს და არ გაგიკვირდეთ თუ სულ მალე ტაქსისტისთვის მოგიწევთ თქმა, “ჰოლბრუკისა და ნეჯადის კუთხეში ხუთ ლარად გამიყვან?”
ღმერთმა დიდ ხანს აცოცხლოს მაკკეინი,მაგრამ მისი ღვაწლის გათვალისწინებით მინიმუმ “რუსთაველის” გამზირისთვის მოგვიწევს სახელის გადარქმევა, ამიტომ რუსეთუმეთა პროტესტი და არეულობა რომ ავიცილოთ თავიდან გირჩევთ სიმბოლური პანთეონი გავხსნათ ამერიკელი საზოგადო მოღვაწეთთათვის,ძია სემსაც მოვიმადლიერებთ და ჟოპოზიციასაც არ გავანაწყენებთ.
P.S. ისე “მკვდარი პუტინის” სახელობის ქუჩა ხო გაასწორებდა?

ბილისისფორუმისეულად